Na het succes van ‘The Dark Crystal’ besloot Jim Henson op dezelfde voet door te gaan met een soortgelijke avonturenfilm. Het succesvolle ‘Labyrinth’ is hiervan het resultaat. De film is net als ‘The Dark Crystal’ een familiefilm in het fantasygenre. Humor-, drama-, actie- en spanningselementen lijken net iets intenser dan in ‘The Dark Crystal’.

Het is echter moeilijk te zeggen waar dit hem precies in zit. Het zal deels te maken hebben met de dialoog, maar ook zeer zeker met de bizarre personages, de levende natuur en ingenieuze vindingen als een put met tientallen handen en pratende deurkloppers, alsmede de stemmen van enkele voice-actors die zeer goed tot hun recht komen.

Het grootste verschil tussen deze film en ‘The Dark Crystal’ ligt hem echter in de acteurs. Kwamen er in de eerste film enkel poppen voor, in ‘Labyrinth’ daarentegen worden de hoofdrollen vertolkt door acteurs, wat het geheel uiteraard levendiger en misschien daardoor ook intenser maakt. De gemiddelde kijker leeft nou eenmaal makkelijker mee met mensen van vlees en bloed dan met niet levende wezens.      

‘Labyrinth’ is voor een groot deel om de Britse superster David Bowie heen geboetseerd. Hij leek op dat moment over zijn muzikale hoogtepunt heen, maar weet desalniettemin een aardige rol neer te zetten als Jareth the Goblin King. Daarnaast is hij verantwoordelijk voor de soundtrack van de film. Bowie kreeg de voorkeur boven Michael Jackson en Sting, wat geen verkeerde keus lijkt te zijn. Het is maar de vraag of de film net zo’n succes zou zijn als een van beide andere popsterren deze rol vertolkt had. Bovendien zou de soundtrack dan een heel andere sfeer uitademen.     

Jennifer Connelly, inmiddels bekend van films als ‘A Beautiful Mind’ en ‘Requiem for A Dream’ speelt de daadwerkelijke hoofdrol. Aanvankelijk is het even wennen aan haar manier van acteren, maar uiteindelijk loopt ze door de film heen als Alice door Wonderland.

Leuk om te vermelden is dat ‘Labyrinth’ mede geproduceerd is door George Lucas, wat de film zeker ten goede gekomen is. Één van de visuele hoogtepunten in deze film is de upside-down room, ontworpen naar een tekening van de kunstenaar M.C. Escher.

Terugkomend op de soundtrack moet gezegd worden dat de meermaals terugkerende musicaleske tussenstukjes niet aan iedereen besteed zijn. Ze duren vaak iets te lang. Gelukkig maakt de muziek van Bowie een hoop goed en passen ze uitstekend in het repertoire van Jim Henson, die dit concept vele malen herhaalde in ‘The Muppets’.

Om een lang verhaal kort te maken; ‘Labyrinth’ is een interessante film voor eenieder die van de combinatie visueel spektakel, humor, drama en muziek houdt. Een absolute aanrader voor mensen die graag terugkijken op de tachtiger jaren van de twintigste eeuw.