Na een enigszins valse start met dramafilm 'Praying with Anger' (1992) en komische dramafilm ‘Wide Awake’ (1998) heeft de man met de duistere naam, M. Night Shyamalan, zich toegespitst op het maken van ‘intelligente’ thrillers. Met het grote succes ‘The Sixth Sense’ (1999) gaf hij, geïnspireerd door Spielberg en in de geest van 'master of suspense' Hitchcock, de griezelige film een nieuwe impuls met het volgende recept: weinig bloed en veel mysterie, ‘iets’ dat in de duisternis rondsluipt. Shyamalans vaste trucje is de ‘onverwachte’ plotwending, een bepaalde ontknoping die de voorgaande gebeurtenissen in een ander daglicht zet. Nu we dit echter van hem gewend zijn is het de vraag hoe hij ons nog kan verrassen. En is dat nog wel zijn bedoeling?

Met 'Lady in the Water' slaat Shyamalan een zijpad in van de donkere weg door het boze bos. Het script van deze film is immers gebaseerd op de 'bedtime stories' die Night aan zijn kinderen vertelde. Bij dat vertellen merkte hij hoe hij werd opgezogen door zijn zelf-gecreëerde wereld. In dezelfde periode dat hij het idee voor deze film kreeg, kreeg hij echter ook het idee voor 'The Village' (2004), en aangezien hij op dat moment nog niet klaar was voor een hoopvol verhaal maakte hij eerst die mysterieuze film over een geïsoleerd dorpje.

Ging Shyamalan met 'The Village' al richting een combinatie van werkelijkheid en mythische wezens, in 'Lady in the Water' mixt hij die twee werelden helemaal door elkaar. De omgeving van het Cove appartementencomplex lijkt volkomen normaal, maar zoals alle personages zo hun unieke achtergrond en persoonlijkheid hebben, zo is er ook onder het zwembad een gehele wereld waar de bewoners niets van weten. Hoofdpersoon Cleveland Heep (zeer goed vertolkt als een sympathiek maar nerveus mens door Paul Giamatti) is een man die nadat zijn vrouw en kinderen zijn vermoord op deze wereld alleen nog zijn tijd uitzit. Als de mooie fragiele 'Narf' Story (Bryce Dallas Howard) in zijn leven komt roept hij de hulp van de andere bewoners van het appartementencomplex in om haar terug naar haar eigen wereld te krijgen. Anna Ran (Sarita Choudhury) praat vertrouwelijk met Story terwijl haar broer Vick Ran (een nogal symbolische rol van Shyamalan himself) van haar te horen krijgt dat hij met zijn boek zaken zal veranderen maar daar wel opofferingen voor moet maken. De jonge, dynamische Young-Soon Choi licht Heep in over Story's mythische wereld, die zij kent uit de slaapverhaaltjes van haar moeder, en de cynische criticus Mr. Farber is de expert wat plotverloop betreft. En zo is er nog een handvol andere personages die Heep beter leert kennen in zijn queste om Story te redden.

Want Story wordt wel degelijk bedreigd door nare monsters, 'Lady in the Water' kent een aantal schrikmomenten en is bij tijd en wijle ook spannend. Echter, het komische en het realistische overheerst in deze film. Het gaat hier voornamelijk om 'echte' mensen met hun krachten en zwakheden, waardoor de sprookjeselementen wat ongeloofwaardig blijven, alsof deze slechts symbolisch bedoeld zijn. Daarnaast wordt Shyamalan's boodschap dat we allemaal wat kinderlijker (namelijk creatiever en onschuldiger) moeten denken te duidelijk hardop uitgesproken. Desondanks blijft 'Lady in the Water' een charmante film, die niet makkelijk gelabeld kan worden als een film voor ofwel kinderen ofwel volwassenen. Daarmee loopt ze het risico geen enkele doelgroep meer aan te spreken, maar in de vreemde combinatie van suspense, humor, mythe en realiteit is wel degelijk een redelijk unieke film ontstaan.