Na het verschijnen van 'Kill Bill 1' in 2003 kan 'Lady Snowblood' eigenlijk niet meer los worden gezien van deze film. Zo duidelijk komt in 'Kill Bill' naar voren dat 'Lady Snowblood' een van de belangrijke inspiratiebronnen was voor Quentin Tarantino. Met name de plotline over Cottonmouth (Lucy Liu) lijkt sterk beïnvloed te zijn door deze cult-klassieker. Dat 'Lady Snowblood' zo belangrijk was voor Tarantino is niet onbegrijpelijk, want het eenvoudige verhaal wordt op een verbluffende wijze gevisualiseerd.

Lady Snowblood is Yuki Kashima (Meiko Kaji), de dochter van Sayo (Miyoko Akaza). Als de geliefde van Sayo wordt vermoord en zij als (seks)slaaf door de moordenaars wordt meegenomen, neemt ze het besluit wraak op ze te nemen. Als ze gevangen wordt genomen en net na de bevalling overlijdt, geeft Sayo haar dochter de opdracht om wraak voor haar te nemen. Met deze gedachte in haar achterhoofd groeit Yuki op en ze leeft enkel nog om haar doel te bereiken.

Toshiya Fujita weet van dit flinterdunne verhaaltje een boeiende film te maken. Opgedeeld in verschillende hoofdstukken (ook dit lijkt Tarantino afgekeken te hebben) krijgen we te zien op welke manieren Yuki de moordenaars en verkrachters te grazen neemt. ‘Lady Snowblood: Blizzard from the Netherworld' is daarbij niet enkel een vechtfilm. Het is eerder een spannende thriller, waarbij de verschillende vechtscènes de hoogtepunten van de film vormen. Het feit dat deze vechtscènes geen uren duren, maar wel erg goed gechoreografeerd zijn, is daarom een van de sterkste punten van de film. De mooie Meiko Kaji is een daarnaast genot voor het oog. Zowel vanwege haar vechtkunst, als vanwege haar uiterlijk. Ze weet met haar levensgevaarlijke parasol de dood op een haast poëtische, maar tegelijkertijd zeer bloederige manier weer te geven.

Het is geen wonder dat Tarantino 'Lady Snowblood' als grote inspiratiebron gebruikte voor 'Kill Bill 1'. De film weet op oogverblindende manier een simpel verhaal boeiend te vertellen.