Alex van Warmerdam heeft met zijn films al een aantal prijzen in de wacht gesleept. Zijn stijl is origineel, soms absurd en in ieder geval erg eigen. In ‘Abel' speelt hij zelf de hoofdrol en ook in ‘De Noorderlingen' en in deze film vertolkt hij een rol. Na ‘De Jurk' brengt hij als regisseur onder andere nog de films ‘Kleine Teun' en ‘Grimm'. Zijn film ‘Ober' was de openingsfilm van het Nederlands Filmfestival 2006. Van Warmerdam werkt veel samen met zijn familie. Zijn broer Marc van Warmerdam levert een belangrijke bijdrage aan ‘De Jurk'. En ook met zijn andere broer Vincent (bekend van ‘Shouf Shouf Habibi') werkt hij samen. Tot slot wordt in de film nog een rol gespeeld door Annet Malherbe, zij is de echtgenote van Van Warmerdam, samen hebben zij twee kinderen die ook beiden acteren, en rollen vertolken in films van deze regisseur.

‘De Jurk' volgt het relaas van een kledingstuk en diens draagsters. Het is een origineel uitgangspunt waarbij niet een persoon of personage een hoofdrol vertolkt, maar waarbij een entiteit het uitgangspunt bepaalt. Dit uitgangspunt wordt wel neergezet als een leven. Het verhaal start met de totstandkoming van de jurk. De eerste beelden bestaan uit opnamen van een katoenplant die nog geplukt moet worden. De film eindigt bij een verbranding en versnippering van het laatste reepje stof wat is overgebleven van de jurk. En met deze levenscyclus worden verschillende levens met elkaar verbonden. Dit zijn de levens van een aantal dames (die de jurk dragen) en een aantal mannen dat in contact staat met deze vrouwen. De film zit vol verborgen symboliek en signalen die betekenis geven aan het verhaal. De jurk zelf, het motief, is hier een prachtig voorbeeld van. De jurk is blauw en het motief bestaat uit gele en rode blaadjes. Hiermee wordt een vrolijke, optimistische toon neergezet, iets wat tijdloos is en een tegenstelling met kleurgebruik wordt zichtbaar gemaakt. Van Warmerdam legt dit verder in de film ook mooi uit, op het moment dat het patroon wordt gepresenteerd tijdens een vergadering. Van deze gelegenheid tot het geven van uitleg maakt de regisseur in de film vaker gebruik. In een andere context wordt de bedoeling van een symbool uiteengezet, tijdens het filmverhaal. Zoals bijvoorbeeld op het moment dat aan een groep studenten een schilderij wordt uitgelegd en geanalyseerd. Feitelijk gaat het hier voor de film om de uitleg van betekenis van de verbeelding, van de figuren uit de film. Het schilderij staat symbool voor de dramatiek van het eigenlijke filmverhaal. Hierin schuilt ook de kracht van de regisseur. Dat hij op deze originele wijze inhoud weet te geven en deze inhoud ook duidelijk kan maken aan de kijker, is verrassend, subtiel en zeer doeltreffend.

De film heeft veel oog voor detail, verhaallijnen komen steeds terug, personen zijn gefilmd in verschillende levensfasen en de somberheid is af en toe groots. De film kent ook momenten van ontroering en van tederheid. Bijvoorbeeld bij de zoektocht naar de eigenaresse van de jurk en de zorg over een zwerver. De humor die in de film is gebracht is niet altijd goed gelukt en in de beginfase lijkt de film vooral zoekend naar de lijn in de aaneenschakeling van momenten in de levensloop van de jurk. De onoplettende kijker kan de verhaallijn hier verliezen. Maar voor de kijker die de lijn vindt, worden de verbanden zichtbaar en de relaties gelegd. En dan is het mogelijk dat de inhoud zich verdiept en wordt de film echt mooi.