Dit is de tweede film van de trilogie van Krzysztof Kieslowski. Blanc staat voor Gelijkheid, en dit is dan ook het thema dat gehanteerd is in deze film. De gelijkheid wordt gezocht in de relatie tussen Karol en Dominique. Hij is een Poolse kapper, zij een blonde Française, die wel wat weg heeft van Brigitte Bardot. Zij zet hem op straat, en alleen met een koffer in zijn bezit dwaalt Karol wat rond op treurige plekken, zoals een metrostation. Ondanks zijn boosheid naar haar toe, houdt hij meer van haar dan ooit. Vanaf hier volgt de film de wanhopige en treurige Karol. Ondanks zijn melancholie blijft hij geloven in de liefde en geluk. Hij vlucht terug naar Polen en met behulp van een vriend, keert het tij. Het leven heeft nog wat goede dingen in petto voor hem, en hij verandert van een arme kapper naar een welgestelde zakenman. En omdat hij nog van Dominique houdt, verzint hij een list om te zien hoe haar gevoelens voor hem zijn.

De melancholie die Karol voelt, is zeer toonaangevend neergezet in de film. Alle beelden zijn opgenomen in grijsachtige tinten, en ook de muziek bepaalt deze stemming. Daarbij zijn veel opnamen zo rustig achter elkaar gemonteerd, dat het soms lijkt alsof je naar foto's kijkt. Dit geeft een bijzondere benadering voor de kijker. Dat de regiseur houdt van documentaires over het leven, is dan ook duidelijk zichtbaar. Actrice Julie Delpy zet een prachtige rol neer. Dan weer is ze een zachte vrouw, dan speelt ze een krolse kat. Dat zij deze rol heeft gekregen, ondanks haar weigering voor een rol in 'Trois Couleurs: Bleu', heeft heel goed uitgepakt. Maar de grootste verdienste is voor de hoofdrolspeler Zbigniew Zamachowski. Hij is zeer overtuigend in de rol van Karol. Het leed straalt van hem af, maar het krijgt hem er niet onder. En dit weet hij met zijn gebaren en mimiek heel duidelijk op de kijkers over te brengen. De film is op veel punten diepgaander, dan deze in eerste instantie doet vermoeden. Het arme Polen dat langszaam aan steeds meer verwesterd, het verborgen leed, depressies: het zit allemaal in de film, zeer subtiel, maar daarom niet minder indringend.

De film laat prachtig zien dat het soms jaren duurt om te weten wat je eigenlijk al weet. De regisseur laat opnieuw zien dat hij een eigen stijl heeft in zijn manier van het portreteren van mensen. De film is sober, maar heeft ook af en toe bizarre wendingen in het verhaal, of een moment van ontroering en pret. Erg goed en mooi uitgewerkt.