Altijd lijkt het te waaien in het bergdorp waar 'Bes Vakit' zich afspeelt. Regen en zon wisselen elkaar af, maar de wind gaat maar niet liggen. In dit dorp zien we drie tieners langzaam maar zeker volwassen worden. Net als in de rest van de wereld gaat dit niet zonder problemen. Zo lijdt Ömer (Ozkan Ozen)  onder het feit dat zijn vader zijn kleine broertje voortrekt. De slechte band met zijn vader doet hem stiekem zijn vader doodwensen. Zijn vriend Yakup (Ali Bey Kayali) is heimelijk verliefd op de mooie lerares, maar hij blijkt niet de enige te zijn. Het meisje Yildiz (Elit Iscan) heeft een rare band met haar moeder, omdat deze enkel met haar babybroertje bezig lijkt te zijn.  In 'Bes Vakit' worden de perikelen van deze drie jongeren op een rustige manier in beeld gebracht tegen de achtergrond van een schitterend gelegen dorpje. Vooral de beelden van deze omgeving maken de film de moeite waard.

Helaas maakt Reha Erdem regelmatig gebruik van dramatische strijkers als begeleidende muziek. Deze muziek van Arvo Pärt versterkt het verhaal niet, in plaats daarvan wekt de muziek irritatie op. Zeker na de zoveelste bombastische melodie begint de muziek op de zenuwen te werken. De geluiden van de omgeving zelf zijn veel boeiender, zoals de ruisende bladeren en de insecten. Dankzij deze geluiden in combinatie met de realistische beelden is het net of je zelf in bergdorp bent.

Er gebeurt vrij weinig in de vijf hoofdstukken waarin de film is verdeeld - dit zijn de gebedstijden. Enkel aan het einde van de film is er echt een soort van actie te bespeuren, maar in de rest van ‘Bes Vakit' gebeurt nauwelijks iets. Dat dit geen bezwaar is voor een film die bijna 2 uur duurt, komt door de geweldige beelden die de film bevat en de prettige manier waarop de verhaaltjes van de drie tieners worden weergegeven.