Gekleed in een compleet zwarte outfit gaat Sévérine (Catherine Deneuve) naar het adres dat ze heeft gekregen van een taxichauffeur. Wat ze precies op dit adres wil is niet duidelijk, maar dat ze iets wil, des te meer. De scène waarin de jonge Sévérine voor de deur staat bij het bordeel van Madame Anaïs (Geneviève Page) is tekenend voor ‘Belle de jour'. Een keurige dame op het eerste gezicht, maar een brandend verlangen van binnen, dat is het door Luis Buñuel gecreëerde personage. Een personage waar een boeiend verhaal omheen verteld wordt.

Terecht is 'Belle de jour' een klassieker. De film is nog steeds intrigerend om te zien en lijkt de tand des tijds te hebben doorstaan. 'Belle de jour' heeft een steeds verder oplopende erotische spanning, die tot stand gebracht wordt doordat Buñuel de kracht van de verbeelding gebruikt. Terwijl je als kijker eigenlijk niks ziet - nog geen blote borst komt er in beeld - voel je dat de spanning continu oploopt. Alles draait uiteindelijk om de eigen fantasie. Dit is een kracht die niet veel films bezitten en daarom is 'Belle de jour' zo'n boeiende film.

'Belle de jour' toont ons de bloedmooie Sévérine, die haar man niet kan behagen. Onderwijl leeft ze zich echter uit in een bordeel terwijl haar man aan het werk is. De seksuele fantasieën van Belle - die in eerste instantie steeds weer in haar dromen terug komen - lijkt ze in het bordeel in werkelijkheid uit te kunnen leven.

Buñuel laat ons in zijn ‘Belle de jour' zien dat mensen altijd meerdere kanten hebben. Sévérine is daarvan een typisch voorbeeld. Aan de ene kant is ze een zeer beheerste, nette burgerdame, maar aan de andere kant is Sévérine een vrouw met een groot erotisch verlangen, dat continu verzadigd dient te worden.

‘Belle de Jour' lijkt een typische jaren 60 film te zijn, een film die wil doorbreken met de patronen die daarvoor tijden lang als normaal werden gezien. Toch heeft de film nog niets aan kracht ingeleverd en waarschijnlijk is ‘Belle de jour' over veertig jaar nog steeds de moeite waard.