De Nederlandse speelfilm ‘Guernsey’ gaat over Anna, een jonge vrouw die na de zelfmoord van een collega het vertrouwen in de wereld om haar heen verliest. Na die onverwachte zelfdoding begint Anna met nieuwe ogen naar haar eigen omgeving te kijken. Zijn de mensen in haar omgeving wel de mensen die ze meende te kennen? Of gebeuren er ook dingen buiten haar blikveld? Aangezien ze met die betreurde collega kort voor haar zelfmoord nog een luchtig gesprekje had gevoerd, raakt Anna ook nog eens haar vertrouwen in verbale communicatie kwijt. Wat moet je trouwens met woorden als je de wereld überhaupt niet meer begrijpen kunt?

Ingrediënten voor boeiende filmhuiskost, zij het wat aan de zware kant. Daar komt bij dat regisseuse Nanouk Leopold volstrekt compromisloos te werk is gegaan. Geen enkele moeite doet ze om het de kijker makkelijk te maken, laat staan hem te behagen. Het publiek mag zelf uitvogelen hoe de onderlinge relaties in elkaar steken en wat de hoofdpersonen drijft. Gecommuniceerd wordt er nauwelijks, behalve op een elementair, fysiek niveau. En er wordt gekeken, veel gekeken.

Dit alles had kunnen leiden tot een film die je op honderd manieren kunt interpreteren, maar zo’n film is ‘Guernsey’ beslist niet geworden. Wie een beetje oplet begrijpt precies hoe de vork in de steel zit en zal niet alleen de personages weten te doorgronden maar ook iets meer van hun achtergrond begrijpen. En wie uiteindelijk met die personages weet mee te leven, zal tenslotte beloond worden met scènes die in al hun eenvoud uitzonderlijk aangrijpend zijn.

Dat ‘Guernsey’ net geen meesterwerkje is geworden ligt vooral, oh ironie, aan de dialogen. De woorden komen er vaak wat ongelukkig uit en zijn soms weinig realistisch. Daarnaast had een piepklein beetje lucht de film beslist geen kwaad gedaan. Dat neemt uiteindelijk niet weg dat ‘Guernsey’ een dijk van een film is geworden. En het is te hopen dat we nog veel, heel veel van Nanouk Leopold gaan horen. En vooral gaan zien.