Amper een jaar na de onverwacht sterke remake van 'The Hills Have Eyes' verschijnt opvolger 'The Hills Have Eyes 2' in de bioscoop. Meestal voorspelt zo'n snel vervolg niet veel goeds. Helaas is dat dit keer ook het geval. De sequel doet in alles onder voor het origineel. Was de remake uit 2006 nog een snoeiharde, humorloze slachtfilm waar het geweld vanaf droop, daar is de snel in elkaar geknutselde vervolgfilm een kolderieke horrorkomedie geworden. Een wereld van verschil dus.

In 'The Hills Have Eyes 2' gaat het verhaal verder waar de vorige film gestopt was. In de troosteloze woestenij van New Mexico is een reddingsoperatie opgezet om op zoek te gaan naar de familie Carter die ondertussen vrijwel is uitgedund door moordlustige mutanten. Als er plotseling ook niets meer van de reddingwerkers wordt vernomen, besluiten een paar Amerikaanse soldaten in opleiding op zoek te gaan naar de vermiste personen. Slecht idee, want de heuvels hebben ogen... en machetes.

Hoewel de film ongekend lomp begint met een nogal grafisch in beeld gebrachte bevalling, is de toon van 'The Hills Have Eyes 2' behoorlijk luchtig. De soldaten die de hoofdrol spelen, lijken regelrecht van de set van een 'Police Academy' film weggelopen te zijn. Zo heb je een gezellige dikkerd met slissende tongval, een stoere macho, een dienstweigeraar en twee mooie soldates die de mannen van zich af moeten slaan. Bekende kost dus. Het gekibbel binnen de groep werkt ook op de lachspieren door de flauwe opmerkingen, de platte grappen en de vet aangedikte toilethumor. Vooral het eerste uur valt er genoeg te lachen om idiote situaties en oerdomme acties van de mannen en vrouwen.

De gemuteerde heuvelbewoners zijn ook onder het mes gegaan en zien er nu uit als de iets knappere broertjes van de mismaakte Toxic Avenger uit de gelijknamige pulpfilms. Ook de slachtpartijen en de monsters zijn zo grotesk dat je niets anders kunt dan grimlachen. Op deze momenten doet 'The Hills Have Eyes 2' denken aan de stroom breinloze horrorfilms zoals ze uit de jaren 80 gemaakt werden. Ook het grofkorrelige beeld en de handgemaakte special effects doen aan de bloeitijd van het genre denken. Tegen het einde van de film verandert de stemming plotseling. Op een verkeerde manier.

Vooral een realistisch gebrachte verkrachtingsscène komt nogal wreed over en daar kunnen zelfs bordkartonnen personages niets aan veranderen. Ook de luchtige sfeer verandert nogal abrupt in een zwaarmoedige ambiance. Alsof je opeens iets moet geven om die lege personages. Geef je niet zoveel om karakterontwikkeling of moeilijk-doenerij dan is ‘The Hills Have Eyes 2' een ontspannende geweldsfilm. Verwacht echter geen surprisehit  zoals het eerste deel.