| Sarah is kinderboekenschrijfster, maar probeert voor de verandering een roman voor volwassenen te schrijven. Door de geboorte van haar eerste kind vlot het werk totaal niet en loopt ze al vlug tegen een writers block aan. Haar man Mehdi draagt voor het merendeel de zorg voor hun kind en brengt het naar de crèche of naar zijn ouders om haar zoveel mogelijk te ontlasten. Om er even helemaal uit te zijn gaan ze naar de villa van haar moeder aan de kust. Ze hebben de familievriend Adrien uitgenodigd die Manu meeneemt op wie hij hevig verliefd is, maar die niets meer dan een platonische vriendschap met Adrien wil. Tijdens een zwemtochtje redt Mehdi Manu het leven en de twee komen nader tot elkaar. Tot zijn eigen verbazing wordt Mehdi hevig verliefd op Manu en de twee krijgen een hartstochtelijke relatie. Mehdi en Sarah hebben een vrij huwelijk, dus dat is geen probleem. Wel een groot probleem is dat Manu opeens aids blijkt te hebben, een ziekte die in de jaren tachtig nog relatief onbekend was en, omdat daar vooralsnog geen remedie tegen was, vele slachtoffers kon eisen. Via een voiceover leest Sarah als ‘getuige’ het verhaal voor van Manu waarover ze een boek heeft geschreven. Sami Bouajila speelt de sterren van de hemel. Hij is volstrekt geloofwaardig als de zorgzame vader, de liefhebbende echtgenoot en de hartstochtelijk minnaar van Manu. Een fantastische prestatie. Ook Johan Libéreau is erg goed als de happy go lucky homoseksueel voor wie de wereld een grote speeltuin is waarin alles kan en mag en die verbaasd is dat hij dood kan gaan aan zoiets als aids, terwijl hij nog nooit ziek is geweest. Die verbazing en de gelatenheid waarmee hij zijn lot aanvaart zijn erg mooi. Maar voor de rest is het een aanstellerige en onoprechte film. Een goede getuigenis van de vroege slachtoffers van aids en de daarmee gepaard gaande hysterische paniek in de wereld is het in ieder geval niet geworden. Het is vooral een allegaartje aan belevenissen en beslommeringen van een groepje verwende, bevoorrechte mensen. Tegelijkertijd krijg je de worsteling van de zus van Manu met haar zangcarrière en haar onzekere bestaan en ook de vriendschap van Manu met het hoertje Sandra (Constance Dollé) zo uitgebreid voorgeschoteld dat je wanhopig probeert te begrijpen wat voor nut het voor het verhaal heeft om dit zo uit te spitten. En door de film in drieën op te delen en deze een jaar te laten bestrijken wil hij ook nog iets zeggen over de cyclus van het leven ofzo. ‘Les Témoins’ snijdt een interessant onderwerp aan en het spel van Sami Bouajila en Johan Libéreau is erg goed, maar de regisseur heeft zich verloren in een veelheid aan details die zijn als losse eilandjes die je wel bij elkaar ziet liggen, maar elkaar niet raken en de kijker al helemaal niet. |
