Alles in deze film heeft een betekenis. De koude blauwachtige beelden aan zee waar vader Takata zijn leven doorbrengt in een vissersdorpje en de grijze beelden van Tokyo waar schoondochter Rie belt naar Takata om te vertellen dat zijn zoon terminale kanker heeft. Maar ook de steeds diepere en warmere kleuren van China waar Takata op zoek is naar zijn zoons beweegredenen een volksopera te filmen. 

Met de kleurenverdieping in de loop van de film ontdooit ook Takata zelf en wordt minder nors en kortaf. De film presenteert een man, een verbitterde vader die zich kwetsbaar durft op te stellen. Het hartveroverende is niet het feit dat hij de volksopera wil gaan filmen voor zijn stervende zoon. Het is de relatie die hij ontwikkelt met Lingo, de zoon van de operazanger. Takata laat hem sinds de eerste ontmoeting geen seconde alleen. En hoewel ze elkaars taal niet spreken ontwikkelen ze een relatie die veel verder gaat dan woorden ooit kunnen zeggen. Ze horen eigenlijk meteen bij elkaar en Takata wil duidelijk nooit meer dezelfde fout maken als hij bij zijn zoon heeft gedaan. Lingo geeft hem onverwacht een herkansing in zijn leven.

De casting van deze jonge Lingo is verbluffend. Het jongetje weet daadwerkelijk voor de camera te poepen en een zo natuurlijke reactie te geven dat je nauwelijks nog van spelen kunt spreken. Het is eerder of je er bij staat dan dat je naar een film kijkt. De regisseur, Yimou Zhang, is dan ook niet de eerste de beste. Met meer dan zeventien speelfilms op zijn naam, waaronder 'Raise The Red Lantern' (1991) en 'The Road Home' (1999) weet deze Chinees waar hij mee bezig is. Ook 'Riding Alone for Thousands of Miles' wordt internationaal gewaardeerd: de film is genomineerd als beste Aziatische film op het Hong Kong festival in 2007 en won twee prijzen op het Film Critics Society Awards Festival in San Diego in 2006. Eén was voor de beste buitenlandse film en één award was voor Ken Takakura als beste acteur. Deze Japanner is ook geen onbekende op het witte doek en dat is niet voor niets. Takakura speelt de ‘strong silent' type maar dat is precies wat dit verhaal kracht geeft, de weinige woorden. De film laat je voelen en ervaren.