In de Duitse film ‘Knallhart' zien we hoe scholier Michael in het criminele circuit van Berlijn belandt. Die teloorgang zet in als hij met zijn jonge moeder verhuist van de nette wijk Zehlendorf naar het ruige Neukölln. Daar krijgt hij al gauw te maken met de knalharde wetten van de grote stad. Als hij op school wordt afgeperst door bendeleider Erol, ontdekt Michael dat er vele manieren zijn om snel aan geld te komen. Hij wordt drugskoerier, een relatief veilige manier om wat te verdienen, zeker voor iemand met zo'n onschuldig jongensgezicht. Maar in de jungle die Neukölln heet kan een relatief veilige broodwinning naar onverwachte gevaren leiden.

‘Knallhart' laat maar weer eens zien hoe gevarieerd de hedendaagse Duitse film is. Op dezelfde manier waarop ‘Das Leben der Anderen' zich verhield tot ‘Goodbye Lenin', staat ‘Knallhart' tegenover ‘Kebab Connection'. In die Duitse komedie uit 2005 zagen we hoe de inwoners van een multiculturele stadswijk goedgemutst en optimistisch met elkaar en elkanders problemen omgaan. Hoewel ‘Kebab Connection' getuigde van een cultuurrelativisme van het meest naïeve soort, stoorde dat eigenlijk nooit. De stijl en toon van de komedie maakten duidelijk dat het de makers puur om amusement ging.

Helaas is dat precies waar ‘Knallhart' een beetje de mist mee ingaat. De film wil realistisch overkomen, maar slaagt nauwelijks daarin. Grote boosdoener is de eenzijdig agressieve uitstraling van de karakters. Er komt nauwelijks een personage langs dat op een fatsoenlijke manier communiceert. Dit beperkt zich trouwens niet tot de inwoners van Neukölln. Normale taxichauffeurs zijn er niet te vinden en de arts met wie Michaels moeder samenwoont is al helemaal een karikatuur. Als er al eens een goedaardig personage voorbijkomt, zoals het lieve Turkse meisje dat Michael te hulp schiet, dan wekt zij meteen de indruk van een engel op werkbezoek in de hel. Deze alomvattende agressie geeft de film een dreigende lading maar is fnuikend voor het realistisch gehalte.

Hoewel ‘Knallhart' als levensecht drama dus nooit uit de verf komt, is het nog altijd wel een geslaagde misdaadfilm. Het spannende verhaal boeit van begin tot eind, er wordt prima geacteerd (vooral David Kross als Michael en Erhan Emre als de charmante gangster Hamal), camerawerk en montage zijn vlot en inventief, en de lekker knallende muziek houdt de boel flink op stoom. Ook is het voor de kijker niet moeilijk om sympathie op te vatten voor Michael, die ondanks zijn streken toch altijd een (relatief) goedaardige puber blijft.

Zo is ‘Knallhart' een vlotte en harde misdaadfilm waar niemand zich een buil aan zal vallen. Bovendien vormt deze film het zoveelste bewijs dat Duitsers, in tegenstelling tot wat veel Nederlanders denken, over een best gevoel voor humor beschikken. Want ondanks alle zwartgalligheid en agressie valt er in deze film toch nog wel wat te lachen. En dat is in dit geval ook hard nodig.