Horrorfilms staan vaak voor pretentieloos vermaak. Simpele verhaallijnen, platte personages, voorspelbare actie en veel doden. Er valt niet veel nieuws te verwachten van een Noorse slasher in de bergen. Regisseur Roar Uthaug toont met zijn regiedebuut dan ook een standaard slasher die de gebaande paden van het genre volgt. Buiten de gebruikelijke ingrediënten voor een horrorfilm heeft hij wel voor een interessante filmlocatie gekozen.

Een verlaten ski-oord in het besneeuwde berglandschap van Noorwegen. Een plek ver van de bewoonde wereld waar niemand je kan vinden of horen. Dit maakt het een perfecte setting voor een horrorfilm. De vijf vrienden moeten hier noodgedwongen verblijven omdat een vriend zijn been heeft gebroken tijdens het snowboarden. Na de eerste moord merken ze dat ze niet helemaal alleen zijn.

Uthaug toont maar weinig van deze gevreesde man met de pikhouweel. We zien hem één keer halverwege de film van bovenaf. Aan het einde van de film wordt hij wel duidelijk zichtbaar. Maar door zijn dikke warme bontjas en zijn bivakmuts, blijft de man toch onzichtbaar. De makers hebben wel begrepen dat het enger is als je niet ziet wie of wat achter je hoofdpersonen aan zit. Op deze manier weet de cineast de spanning er ook goed in te houden. Alhoewel de man een pikhouweel gebruikt zien we maar weinig bloed in de film. Alleen bij de eerste moord vloeit het bloed rijkelijk.

Het enige wat in de film niet volledig duidelijk wordt is het motief van de dader om iedereen die in zijn huis komt te doden. Aan het begin van de film zien we een jongen bedolven worden onder het sneeuw. Aan het einde van de film wordt duidelijk dat hij, inmiddels volwassen, de dader is. Dit gegeven voegt weinig toe aan de spanning van het verhaal of aan de diepgang van het personage. Desalniettemin is ‘Cold Prey' een spannende, onderhoudende horrorfilm uit Noorwegen. Eentje die niets nieuws toevoegt aan het genre maar wel zorgt voor anderhalf uur lekker huiveren.