Helen Faraday is een vrouw die snel haar keuzes maakt, hoe ingrijpend ook. Een korte samenvatting van de plotlijn van ‘Blonde Venus’ zou bijna overkomen als een John Lanting-klucht, maar het tegendeel is waar. De beslissingen die Helen neemt en telkens weer haar leven op grootse wijze beïnvloeden, raken je keer op keer.

Dat heeft wellicht te maken met het acteerwerk van Marlene Dietrich. Ze toont dat ze haar sporen in het acteervak niet alleen heeft verdiend met haar schoonheid. Haar overtuigingskracht draagt dan ook ‘Blonde Venus’. En haar Duitse accent – dat door sommige experts als hinderlijk werd beschreven – is in deze film totaal niet misplaatst: ze is een actrice van Duitse oorsprong. Naast haar speelt de jonge Gary Grant in een van zijn eerste rollen. Hij weet zich goed staande te houden naast de grootheid van Dietrich. En hij is uiteraard een lust voor het oog.

Helen wisselt rationele acties af met zeer emotionele. Rationeel is ze als ze haar acteerwerk weer oppakt onder de publiektrekkende naam Blonde Venus, het bestaan van gezin verzwijgt en zonder protest haar benen toont aan een toneelscout. Om nog maar te zwijgen van het aanknopen van een liefdesrelatie met een van de rijkste mannen zodat ze operatie van haar echtgenoot kan betalen. Op het moment dat hij genezen is en achter de herkomst van het geld komt, is ze emotioneel: ze biecht haar bedrog op. Als hij dreigt voogdij van hun zoon Johny op te eisen, slaat ze op de vlucht met zoonlief. Dat contrast tussen berekenende nachtclubzangeres en liefdevolle en bijna moderne moeder zorgt ervoor dat de film 75 jaar na productie zeer de moeite waard is.

Al blijft het wennen dat de filmcensuur ooit erg streng is geweest: een kus op de wang is in 1931 een stevige liefdesaffaire. Een scène die langzaam zwart wordt, betekent een nacht vol passie. Kortom, kijk tussen de regels en laat je leiden door het uitmuntende acteerwerk. Dan mis je niets van 'Blonde Venus'!