De journalist Raoul Duke en zijn compangon Dr. Gonzo zijn onderweg naar Las Vegas en verslaan aldaar een motorrace. Dat is kortweg het plot van 'Fear and Loathing in Las Vegas'. Niet dat dat er echt toe doet. Eigenlijk doet er bijzonder weinig ter zake in deze film, behalve de bijzaken. De film bestaat namelijk uit één eindeloze drugstrip en valt van de ene absurde scène in andere.

En, is dat boeiend om naar te kijken? Ja, absoluut!

De manier waarop de scènes zijn vormgegeven kennen we van Gilliam. Wide shots vanuit originele cameraposities worden afgewisseld met typische Gilliam close-ups waarbij het beeld continue wordt uigerekt en vervormt, wat bijdraagt aan de algeheel absurde sfeer van de film. Deze complete waanzin die de combinatie van schrijver Hunter S. Thomson en regisseur Terry Gilliam op het doek weten te toveren zijn de hilariteit voorbij. Terry Gilliam kennen we natuurlijk al van eerdere meesterwerkjes als 'Brazil' en ‘The Fisher King’. In ‘Fear and Loathing’ gaat Gilliam een stap verder. Hij laat het moralistische verhaal links liggen, om met een enorme snelheid dwars door de meeste pure vorm van de Amerikaanse droom in de jaren 70 te trekken.

De twee hoofdpersonen worden gespeeld door Johnny Depp en Benicio Del Toro, die beide hun veelzijdigheid als acteur onderstrepen door een rol te spelen waarin ze aanvankelijk nauwelijks herkenbaar zijn. Johnny Depp die verrast door getooid met zonneklep en een kaal hoofd al murmelend door het beeld te paraderen (een uitstekende immitatie van de losbol Hunter S. Thompson zelf, op wie het personage gebaseerd is). En dan Benicio Del Toro, die zijn eveneens volslagen losgeslagen advocaat speelt en daarvoor maar liefst veertig kilo aankwam!

Al na een minuut wordt duidelijk dat het in film voornamelijk gaat over drugs. Zoals de hoofdpersonen er zelf over zeggen: "Once you get locked in a serious drug collection, the tendancy is to take it as far as you can!". De toon is gezet. Wat volgt is een psychedelische aaneenschakeling van complete bizarre scènes waarin de hoofdpersonen zich te buiten gaan aan een scala aan drugs. Gilliam voert ons mee langs de meest gore randen van drugstrips en het leven in Las Vegas, maar blijft op bewonderenswaardige wijze in balans. Geen betweterige lessen over drugs, maar ook geen verheerlijking, zeker ook niet van het Leven in Las Vegas. Eerlijkheidshalve moet gezegd worden dat de heren af en toe wel erg makkelijk wegkomen met hun buitensporige gedrag, maar dit past in de sfeer van de film.

Al met al is 'Fear and Loathing in Las Vegas' precies wat wordt belooft: een niet al te zware trip vol humor en absurditeit, die in de goede mind-set oorverdovend goed is. Niet in de laatste plaats vanwege het uitstekende acteerwerk van zowel Depp als Del Toro. Het devies is eigenlijk zoals op hoes krachtig wordt samengevat: "Love it. Hate it. Take the ride, see for yourself".

De boeken van Hunter S. Thompson – een Amerikaanse motor- en LSD-fan – vonden in de jaren na de liefdevolle sixties gretig aftrek. Enge mensen die hippies, maar toch benieuwd wat ze achter de geraniums uitvreten, was het devies. Nou: rondrijden in een auto vol drank en drugs dus.
Toen de wolken van het hippiedom optrokken bleek helaas dat het psychisch niet zo goed gesteld was met de voormalige bloemenkinderen. Toch maar beter bij pappie in de zaak gaan werken. Thompson schreef hierover en had ook oog voor de destructieve kanten van drugsgebruik. Het hoorde er volgens hem alleen gewoon bij. In 2000 verwondde hij nog iemand bij het schieten van een beer en eerder al werd hij opgepakt met kinderporno.
Flarden van zijn werk trekken in Fear and Loathing in Las Vegas voorbij, maar alarmerend of pakkend is het nergens. ‘Ludiek’ is misschien een goed woord voor de capriolen van journalist Raoul Duke – gemodelleerd naar de figuur van Thompson - en advocaat Dr. Gonzo; hoewel Benicio Del Toro enkele malen overtuigend een trip simuleert in deze film – zeker bruikbaar op toneelopleidingen – moeten we opnieuw constateren dat Johnny Depp niet geschikt is om een film te dragen. Het is allemaal te vrijblijvend en te oppervlakkig wat hij laat zien. Ook qua humor wordt de juiste toon gemist. We kunnen wel even lachen om Gary Busey als verkeersagent, maar het is als een boer met kiespijn.
Het wordt Depp ook niet makkelijk gemaakt door regisseur Terry Gilliam en zijn ongeremde creativiteit. Special effects zijn meestal voorbehouden aan blockbusters, maar af en toe wil ook een linksdraaiende filmmaker zich nog wel eens vergrijpen aan computeranimaties. In FaLiLV worden die gebruikt om de hallucinaties van Duke vorm te geven. Ziet er mooi uit, maar je wordt er misselijk van, zoveel.
De historische intermezzo’s over de opkomst van de drugcultuur zijn de moeite waard, maar daar zitten er dan weer te weinig van in. En waar het allemaal toe leidt, daar hoeven we ons niet druk om te maken; een doel heeft de film niet. We gaan zonder plot het cirkeltje rond.
Meer nog dan een sterke lead mist de film een moment van rust in de gekte. Film is niet zoals muziek een kunstvorm met roesgevende kwaliteiten en zonder verhaal wordt het erg moeilijk. In documentairestijl was FaLiLV waarschijnlijk veel effectiever geweest; in zwart-wit met de neonlichten in kleur, met Del Toro natuurlijk en Cameron Diaz en Christina Ricci, misschien zelfs Lyle Lovett en desnoods Depp, maar dan in een bijrol.