Terwijl het fenomeen van de kerstfilm ongeveer zo oud is als de kerstman zelf, staat de avondvullende sinterklaasfilm nog in de kinderschoenen. Pas in 2005 werd er een serieus begin mee gemaakt met ‘Het Paard van Sinterklaas', een jeugdfilm over het Chinese meisje Winky Wong en haar aanvaringen met de Goedheiligman. In 2007 is het zowaar tweemaal raak; terwijl de kinderen opnieuw bezoek krijgen van Winky, kunnen de volwassenen genieten van ‘Alles is liefde', een romantische pakjesavondkomedie in mozaïekvorm.

Om van deze komedie een commerciële kraker te maken, lieten de producenten maar weinig aan het toeval over. De cast bestaat zo ongeveer uit heel acterend Nederland, de mosselrockers van Bløf schreven en speelden de titelsong, terwijl een Franse kleurentovenaar werd ingevlogen om de straten, grachten en havens van Amsterdam te voorzien van een sprookjesachtig palet. Het resultaat mag er dan ook wezen. De film ziet er prachtig uit, de acteurs zijn goed verstaanbaar, de muziek is met zorg gekozen en het acteerwerk is (grotendeels) dik in orde.

Toch zou dit alles niet veel waard zijn zonder een aansprekend scenario. De voor die taak gestrikte Kim van Kooten laat zien dat zij het specifieke genre en de specifieke vorm volledig in de vingers heeft. Door de vanzelfsprekendheid waarmee de verhaallijntjes elkaar hier afwisselen, kruisen en weer hun eigen weg gaan, zou je bijna vergeten dat dit het punt is waarop veel mozaïekfilms de mist ingaan. Bovendien is de scenariste ervaren genoeg om te weten dat romantiek alleen gedijt bij het nodige liefdesverdriet, en dat een komedie het niet zonder tragiek stellen kan.

De humor in ‘Alles is liefde' varieert van eenvoudige grappenmakerijen tot een paar ijzersterke vondsten. Nachtbrakende corpsballen (inclusief prins) die een onbemande invalidenwagen in de gracht duwen, vallen onder de meer primitieve humor, maar wat zij daarna uitroepen is echt heel, heel grappig. Die corpsballen horen bij het handjevol karikaturen dat de film telt, waaronder ook een nichterige verkoper en een verwarde woonbootbewoner. Toch zijn de meeste personages scherp getekend en hebben genoeg eigens om voor volwaardige karakters door te gaan. Aan dat laatste hebben we ook de impact te danken van de ontroerende scènes.

Zo is ‘Alles is liefde' een prima romantische komedie geworden, die het slechts op een enkel verwaarloosbaar puntje laat liggen. Door het vlotte schakelen tussen de verschillende verhaallijnen en de goed gedoseerde afwisseling van komische en dramatische scènes, vliegen de 110 minuten voorbij. Zo lijken de producenten zowaar gelijk te krijgen toen ze op het affiche heel blufferig ‘Dé romantische komedie van 2007' lieten drukken. Wij zetten daar net zo blufferig een paar dikke uitroeptekens achter.