Tijdens de eerste minuten van de film, waarin het 'Alexandria Ceremonial Police Orchestra' aankomt op een Israëlisch vliegveld, wordt direct de toon gezet. De groep mannen van de Egyptische fanfareband, in smetteloos lichtblauw uniform, steken vreemd af tegen hun omgeving als ze tevergeefs wachten op begeleiding en verdwaald rondlopen op het vliegveld. De onderlinge verhoudingen worden in deze beginfase ook duidelijk gemaakt; leider Tawfiq (Sasson Gabai) wil koste wat het kost serieus genomen worden door 'zijn' mannen, maar schiet hierin zijn doel voorbij waardoor de groep achter zijn rug om de draak steekt met hem. De knappe, jonge Khaled (Saleh Bakri) trekt zich als enige niets van Tawfiq aan en heeft vooral oog voor de mooie Israëlische meisjes.

Als de groep door een misverstand in het verkeerde plaatsje terechtkomt - wat blijkt zodra ze de bus uit zijn gestapt - worden ze opgevangen door de aardige en vrijgevochten Dina (Ronit Elkabetz), die het enige restaurantje in het treurige Bet Hanikva runt. Dina is extravagant en sensueel, precies de goede vrouw voor de opvang van de band. Ze bekommert zich over de opvang van de mannen en stelt haar eigen huis beschikbaar voor Tawfiq en Khaled. ‘s Avonds probeert iedereen zo goed en zo kwaad als het gaat iets te maken van de ongemakkelijke situatie: een aantal mannen komt midden in een gespannen gezinssituatie terecht; Khaled gaat met een paar jongeren mee en moet uiteindelijk de Israëli's het goede voorbeeld geven hoe je een meisje verleidt. Dina neemt Tawfiq op sleeptouw en probeert hem te ontdooien, wat maar langzaam lukt. Leuk is de nostalgie die ze eigenlijk delen; hun gedeelde verleden van Arabische muziek en cinema, waardoor duidelijk wordt dat deze mensen meer met elkaar gemeen hebben dan ze in eerste instantie zouden willen toegeven. Regisseur Kolirin vertelt zelf over de vrijdagmiddagen in zijn jeugd waarin de hele familie - het hele land eigenlijk - binnen zat om zich onder te dompelen in de grootse Egyptische cinema van Omar Sharif en Phaten Hamama. Ook klassieke Arabische muziek was wijdverspreid en geliefd onder Israëli's. Maar in de loop der jaren heeft MTV de plaats ingenomen van de concertregistraties en heeft Hollywood de Arabische cinema allang van de buis verbannen. Is het misschien daarom dat het voor veel Israëli's zo moeilijk is de overeenkomsten met hun zuiderburen te erkennen? Het ideaalbeeld van 'westerse' maatschappij laat geen ruimte meer voor deze nuances, tot spijt van de regisseur. Hij toont daarom zonder opsmuk verschillen én overeenkomsten, botsingen maar ook toenadering tussen de mannen van het 'Koninklijk Orkest Alexandrië' en de verveelde Israëli's uit het troosteloze woestijnstadje.

Conventionele plotvorming is er nauwelijks, maar persoonlijke aanpak en integere karakterstudie des te meer. Ook de muziek is prachtig; met klarinet, viool en vele andere Arabische instrumenten weten de mannen op het emotionele vlak te raken.

Al vijfentwintig jaar leidt Tawfiq (Sasson Gabai) de ceremoniefanfare van de politie in Alexandrië met ferme hand. Alleen met het jongste lid, de eigenzinnige Khaled (Saleh Bakri) beleeft hij menige aanvaring, de rest legt zich gewoon neer bij zijn autoriteit. Hun voortbestaan staat op het spel en daarom is het van extra belang dat hun optreden bij de opening van een Arabisch cultureel centrum in Israël goed verloopt en iedereen zich aan de door Tawfiq opgestelde regels houdt, ook al betekent dit voor iemand als Simon (Khalifa Natour) dat hij weer niet aan dirigeren toekomt.

Als ze niet zoals afgesproken worden opgehaald van het vliegveld, reizen ze zelfstandig per bus naar Beit Hatikvah. Daar aangekomen komen ze tot de ontdekking dat ze in Petach Tikvah hadden moeten zijn, wat ongeveer hetzelfde klinkt. De bus waarmee ze zijn gearriveerd, is de enige en laatste van die dag. Na veel aarzelen neemt Tewfiq het aanbod aan van de eigenaresse van een eettentje om de fanfareleden op diverse plekken onder te brengen. Deze Dina (Ronit Elkabetz) deelt de groep op en ieder groepje beleeft zo zijn eigen avonturen.

De beelden zijn erg mooi, zeker in het begin als de fanfareleden in hun lichtblauwe uniformen en rolkoffertjes door diverse ruimtes en landschappen heen bewegen, alsof ze uit een lichaam met meerdere ledematen bestaan. Door Dina worden ze letterlijk van elkaar gescheiden en dan zie je pas de verschillende persoonlijkheden van wie met milde humor en weemoed de levens en dromen worden geschetst.

Door de verschillende levens die elkaar kruisen en de kleine belevenissen van de fanfareleden en de mensen bij wie ze letterlijk en figuurlijk te gast zijn, zou je bijna vergeten dat ze serieuze muzikanten zijn die een belangrijke officiële opening met hun optreden moeten opluisteren. Daarom is het een aangename verrassing dat de film eindigt met een mooi optreden.

Een lieve en poëtische, maar ook een beetje brave film waarin op meerdere manieren kenbaar wordt gemaakt dat Egyptenaren en Israëli’s als mensen niet zo heel erg van elkaar verschillen en dat muziek verbroedert.