We moeten genieten van het leven. Elke dag opnieuw. Pluk de dag oftewel Carpe Diem. Dat wil de film ‘Dead Poets Society' ons duidelijk maken. Deze film brengt ons niet alleen wijze lessen over het leven maar bezorgt ons vooral ook kippenvel.

Een nieuwe leraar (Robin Williams) wordt aangenomen op de strenge jongensschool Welton Academy. De puberende jongens die op deze school zitten worden stuk voor stuk gepushed door hun ouders. Prestatie is het belangrijkst op de school. De leerlingen moeten studeren en mogen zo min mogelijk lol maken en zelf beslissingen nemen. Met John Keating als nieuwe docent komt hier verandering in. Al tijdens de eerste les verbaast hij de leerlingen door hen mee te nemen naar de gang en te laten kijken naar een foto van ex-leerlingen. Hij leert hen de wijze les ‘Carpe Diem'. Vervolgens laat hij de leerlingen enkele bladzijden uit het boek scheuren omdat hij het onzin vindt. De leerlingen denken dat hij gek geworden is maar doen wat hij zegt. Ze krijgen zichtbaar meer plezier in de lessen literatuur en gaan zich steeds losser gedragen en beginnen een eigen mening te vormen. Enkele leerlingen ontdekken dat Keating vroeger toen hij op Welton zat lid was van de ‘Dead Poets society' , een groep jongens die naar een grot in de bossen gingen om gedichten voor te lezen aan elkaar. De jongens besluiten dit ritueel voort te zetten.

Door de eigenwijze manier van lesgeven van Keating worden de jongens ook steeds rebelser en eigenwijzer. Dit lijkt een positieve uitwerking te hebben op de sfeer op school en tussen de jongens onderling. Tot er iets dramatisch gebeurt. Plotseling blijken de jongens, als het erop aankomt toch niet voor zichzelf te durven kiezen. Maar de steun voor Keating blijkt onvoorwaardelijk.

‘Dead Poets Society' is een prachtige film. Regisseur Peter Weir ('Witness', 'The Truman Show') weet precies hoe hij van een film een absolute topper kan maken en doet dit dan ook met deze film. Er zijn maar weinig films die je zo weten te raken dat het dagenlang in je hoofd blijft hangen. Vooral de eindscène is een waanzinnig kippenvelmoment wat nog lange tijd bij zal blijven. De film is eerlijk, mooi en oprecht. Het wordt nergens te sentimenteel maar het vertelt een eerlijk verhaal over puberende jongens op een strenge school. Keating wil de leerlingen veranderen. Hij wil hen laten leven, laten ademen en laten genieten van elk moment. Dat dit niet mogelijk is op een strenge school als Welton wordt op een dramatische manier duidelijk.