Hoewel het nog niet tot de Dikke van Dale is doorgedrongen, bestaan ze toch echt: alibibureaus. Bedrijfjes die ervoor zorgen dat overspel, drankgelagen en weekendjes in het casino worden vermomd als congres, bijscholing of een weekend met het management op de hei. Ongeruste echtgenotes worden telefonisch gerustgesteld, vervalste hotelboekingen en treinkaartjes doen de rest.

Uiteraard zijn zulke bureaus dankbare onderwerpen voor roman of film. Zo won Peter de Zwaan met de thriller ‘Het alibibureau' uit 2000 de Gouden Strop. In 2008 gebruikt filmmaker Johan ‘Zoop' Nijenhuis het fenomeen als onderwerp voor de film ‘Alibi'. In deze romantische komedie volgen we de aimabele flierefluiter Youssef, wiens talent voor liegen en bedriegen wordt ontdekt door de directeur van een alibibureau. Als Youssef verliefd wordt op de serveerster Andrea, keert zijn talent zich tegen hem. Met alle komische gevolgen van dien.

Omdat een goede komedie het moet hebben van het onverwachte, is het wel zo prettig dat ‘Alibi' opvallend veel leuke vondsten kent. De humor is van het goedmoedige soort, zonder het opgelegde en lompe dat Nederlandse komedies nog te vaak ontsiert. Wel had het fenomeen alibibureau beter benut moeten worden en missen humor en uitwerking soms wat scherpte. Bovendien moeten in het verloop van de film de komische elementen wijken voor de romantische, waardoor de onevenwichtige acteerprestaties steeds sterker aan het licht komen.

Dat ‘Alibi' toch geslaagd is, komt vooral door zijn gebrek aan pretentie. ‘Alibi' weigert zichzelf, zijn personages en zijn verhaal serieus te nemen, wat resulteert in een goedgemutste film vol zelfspot, maar zonder intelligente boodschappen of psychologische diepgang. En zonder politiek correct gedoe. De Marokkaanse afkomst van Youssef speelt geen enkele rol; hij is een geïntegreerde allochtoon zonder geforceerd de geïntegreerde allochtoon uit te hangen, wat wel zo verfrissend is.

Het gebrek aan pretentie geeft de makers alle ruimte om het minder nauw te nemen met logica, continuïteit en consistentie. De wereld van Alibi hangt tegen het cartooneske aan, met zijn eigen regels en wetten. Soms schiet men hierin door (het dikke collegaatje van Youssef's moeder is iets té), vaker verleent het de komedie een sympathiek en eigenzinnig smoel. Voor een film die slechts wil amuseren, is ‘Alibi' zodoende volledig geslaagd. Geen hoogvlieger, wel anderhalf uur aanstekelijk vermaak.