Een jong meisje ontwaakt achterin een auto. De man achter het stuur kijkt achterom en lacht naar het meisje dat zijn dochter lijkt te zijn. Waar het tweetal heengaat en waarom, is niet duidelijk. Dit is de eerste scène van ‘Cordero de Dios'. Deze scène zet de toon voor de eerste speelfilm van de Argentijnse regisseuse Lucía Cedrón.

Als de 77-jarige Arturo (Jorge Marrale) in 2002 ontvoerd wordt, gaan dochter Teresa (Mercedes Morán) en kleindochter Guillermina (Leonora Balcarce) aan de slag om het losgeld voor zijn vrijlating bij elkaar te krijgen. Guillermina lijkt echter meer moeite te willen doen voor haar grootvader, dan Teresa voor haar vader. Dankzij een vernuftige mix van heden en verleden wordt langzaam maar zeker duidelijk waarom. Teresa en haar man Paco (Juan Minujín) blijken in de jaren 70 banden gehad te hebben met de linkse oppositie. Deze banden bracht ze danig in de problemen en het is Teresa nog steeds niet duidelijk welke rol haar vader hierbij heeft gespeeld.

Lucía Cedrón heeft met 'Cordero de Dios' een gevoelige film gemaakt, zonder sentimenteel te zijn. ‘Cordero de Dios' is voor Cedrón een persoonlijke film, omdat ze zelf kind is van ouders die eind jaren 70 uit Argentinië zijn vertrokken vanwege de politieke situatie in het land. Haar vader Jorge Cedrón is in deze periode onder onduidelijke omstandigheden in Parijs gestorven, terwijl de familie in ballingschap in Frankrijk leefde. Lucía Cedrón is opgegroeid in Frankrijk. In 2002 is ze ondanks de financiële crisis in Argentinië teruggegaan naar haar geboorteland, waar ze haar eerste korte film maakte, 'En Ausencia'. Sindsdien woont ze in Buenos Aires.

'Cordero de Dios' was de officiële openingsfilm van het Internationaal Film Festival Rotterdam 2008. En dat is zeker niet onterecht. Het speelfilmdebuut van Lucía Cedrón is de indrukwekkende verbeelding van de politieke situatie in Argentinië in de jaren 70 en de invloed die dit tot op heden op de levens van vele Argentijnen heeft. De kracht van ‘Cordero de Dios' schuilt in het sterke script. De manier waarop heden en verleden worden verbonden boeit en ontroert. Stapje voor stapje worden de vragen die aan het begin van de film zijn gerezen beantwoord. Toch blijven na afloop nog steeds vragen over, wat ervoor zorgt je de film niet snel vergeet.