Ton is als enige van zijn bedrijf bereid geweest voor een aantal maanden een project in een klein en verlaten kustplaatsje te superviseren en heeft zich ingesteld op een paar maanden rust en eenvoud. Daarom neemt hij zijn intrek in een klein en door het toerisme vergeten hotel. De open houding van Ton brengt hem langzaam maar zeker in contact met Na, de ingetogen maar vriendelijke eigenaresse van het hotel. Eerst is het contact aarzelend en houdt vooral Na de boot af, maar met het verstrijken van de tijd en de aanhoudende toenaderingspogingen van Ton, bloeit er toch iets op tussen deze twee buitenbeentjes.

Regisseur Aditya Assarat heeft het bestaande plaatsje Takua Pa gebruikt als achtergrond van dit liefdesverhaal. In feite is het stadje zelf ook meer een personage, zo nadrukkelijk is het aanwezig en speelt het een rol in de gebeurtenissen. Het kustplaatsje was een van de ergst getroffen plekken door de tsunami in 2004, waardoor de inwoners er volgens Assarat sindsdien als verdoofd rondlopen, vooral na de heropbouw van alle materiële schade. Nieuwe wegen en huizen hebben de psychologische impact niet kunnen verminderen. De economie is totaal ingestort, het toerisme heeft het stadje zijn rug toegekeerd en veel jongeren worden door verveling en onvrede gedreven. Doelloos rijden ze rondjes op hun brommers, tenzij er toevallig iets te beleven valt. In dit verhaal is dat nu precies het geval, in de verschijning van de komst van Ton. Na's broertje Wit staat aan de leiding van een groepje criminelen; jongens die niets te doen hebben en daardoor ieder ander zijn geluk misgunnen. Hierdoor moeten Ton en Na, naast de gebruikelijke geboden voorzichtigheid en discretie die tussen hen verwacht wordt, ook nog eens de intimidatie vanuit Wit en zijn maten het hoofd bieden.

Misschien ligt het aan de regisseur, misschien aan de acteurs of misschien is het wel typisch Thais, maar niet vaak werd een liefdesverhaal zo subtiel en teder verteld als in 'Wonderful Town'. Tijdens de eerste ontmoetingen voeren beleefdheid en onschuld de boventoon en de eerste kus lijkt een eeuwigheid op zich te laten wachten. De scènes waarin Ton en Na uiteindelijk dan toch het bed delen, zijn hierom extra bijzonder.

De film won op het International Film Festival Rotterdam 2008 niet onverdiend een Tiger Award, en werd onder meer geprezen om het ‘ongebruikelijke einde' en het vermogen om als ‘sociale spiegel' te fungeren waarin de schade door de tsunami in meerdere opzichten wordt verbeeld.

Takua Pa, een klein dorpje in het zuiden van Thailand. In 2004 werd dit dorp hard getroffen door de tsunami. Achtduizend mensen zijn er verdwenen en alles is verwoest. Inmiddels is alles wat aan de tsunami deed denken verdwenen. De mensen lijken de ramp te zijn vergeten en gaan verder met hun leven. Er lijkt een gemoedelijke sfeer te hangen in het voorheen erg toeristische dorpje. Met de nadruk op ‘lijkt'. Er is namelijk wel degelijk iets veranderd in dit dorp.

Na de tsunami in 2004 is Takua Pa niet meer wat het geweest is. Het toerisme is zo goed als verdwenen en de dorpelingen zijn geen van allen gelukkig met hun leven. Al laten ze dat aan de buitenwereld niet merken en houden ze de schijn op van een gelukkig, gemoedelijk dorpje. Met de komst van architect Ton lijken er voor één inwoner van het dorpje gelukkigere tijden aan te breken. Na is de eigenaresse van een klein hotel en tevens een beetje de dochter van de hele stad. Al snel bloeit de liefde tussen de architect en de hoteleigenaresse op. De overige bewoners van het dorpje, en met name Wit, de broer van Na, zijn hier niet blij mee. Ze gunnen Na het geluk niet, want als het hele dorp ongelukkig is, moet zij dat ook zijn.

De liefde tussen Na en Ton is mooi opgebouwd. Vanaf het eerste moment zie je het aankomen maar de spanning wordt langzaam opgebouwd tot echt duidelijk is dat ze van elkaar houden. De chemie tussen deze twee is ook prachtig om te zien, je gelooft echt in hun liefde. Dat maakt het des te dramatischer dat Wit en de overige dorpsbewoners hun liefde niet goed keuren.

Takua Pa is echt een Thais dorpje. Een schattig klein dorpje waar iedereen elkaar kent met een prachtige omgeving. De gevolgen van de tsunami zijn nog duidelijk zichtbaar en voelbaar ook al wordt dit ontkend. Je ziet een prachtige liefde opbloeien maar ergens voel je dat het niet klopt. Er hangt een nare sfeer en je voelt dat er iets gaat gebeuren wat de liefde kapot kan maken. Jammer dat het allemaal zo lang moet duren voor het op gang komt. Het verhaal is te matig om lang te blijven boeien. De film komt heel traag op gang en omdat er zo weinig in gebeurt is de spanning steeds weer weg op het moment dat er eindelijk echt iets staat te gebeuren.