Reclame man Jim Blandings heeft het helemaal gehad. Elke dag weer wordt hij geconfronteerd met het ruimtegebrek in het vierkamer appartement dat hij bewoont met zijn vrouw en hun twee opgroeiende dochters in het drukbevolkte Manhattan. Ze komen structureel kastruimte tekort en het delen van een badkamer met vier mensen maakt zoiets eenvoudigs als een scheerbeurt voor het ontbijt tot een crime. Als hij een advertentie voor een huis op het platteland van Connecticut ziet, troont hij zijn vrouw Muriel mee om het samen te gaan bekijken.

De makelaar heeft al snel door dat Blandings en zijn vrouw twee romantische zielen zijn en weet ze gemakkelijk de bouwval ver boven de marktwaarde te verkopen. Ook is hij niet  zuinig geweest met gemene kleine lettertjes in het verkoopcontract. De tegenvallers blijven maar komen en de extra kosten rijzen werkelijk de pan uit. Iedereen inclusief de aannemer lijkt niets beters te doen te hebben dan Jim Blandings hoge rekeningen te sturen. Wat een droomhuis had moeten worden en het begin van een leven op het idyllische platteland, pakt uit als een strop om de nek. Dan dreigt Jim ook nog zijn baan kwijt te raken en tot overmaat van ramp komt huisvriend Bill Cole (Melvyn Douglas) op steeds intiemer voet te staan met Muriel.

De huisroutine van het opstaan, toilet maken van de verschillende familieleden en de gesprekken bij het gezamenlijke ontbijt zijn weliswaar ouderwets, maar nog altijd zeer herkenbaar. En dat is erg knap. Niet iedereen heeft een zwarte huishoudster, maar het niet kunnen vinden van kleren en spullen, het getouwtrek om de badkamer en wie nu het meeste recht heeft om van die ene spiegel daarin gebruik te maken, is de dagelijkse praktijk in veel gezinnen en dat is hier op een tijdloze manier liefdevol en met milde spot in beeld gebracht. Ook erg herkenbaar is de bijna permanente aanwezigheid van de vrijgezelle huisvriend Bill Cole die lang geleden een vriendje was van Muriel, maar nu alweer vele jaren min of meer deel uitmaakt van het gezin. Wie kent zo'n vriend niet.

Cary Grant speelt natuurlijk weer geweldig. Hij is droogkomisch met een subtiele mimiek, een groot romanticus en laat prachtig zien hoe een man verpletterd wordt door elke nieuwe tegenslag, maar tegelijkertijd halsstarrig optimistisch blijft. Ook Myrna Loy en Melvyn Douglas spelen hun rol precies zoals dat moet in deze zeer aangename film. En na de vele beproevingen en misverstanden is een warm, happy end natuurlijk onvermijdelijk. Gelukkig maar.