Opgezet als een nieuwskrant van de liefde in al haar facetten van de ca. twee miljoen inwoners van de stad Rome vertelt deze film enkele korte verhalen en een paar langere. De onderwerpen en de sfeer van de verhalen lopen behoorlijk uiteen. Het verhaal 'Tentato suicidio' van Michelangelo Antonioni over de zelfmoordpoging van een paar vrouwen vanwege een ongelukkige liefde of uit wanhoop over een zwangerschap zonder getrouwd te zijn, is weliswaar tragisch, maar er klinkt wel een sprankje hoop in door als een van de vrouwen verklaart dat ze nu erg gelukkig is. Terwijl ‘L'Amore che si paga' van Carlo Lizzani over koninginnen van de nacht ronduit somber is.

Het verhaal ‘Gli Italiani si voltano' van Alberto Lattuada over mannen die vrouwen nastaren en zelfs achtervolgen, is van een uitbundige joligheid waarbij het wiebelen van de borsten en billen van de voortschrijdende godinnen door een niet mis te verstaan ‘poing, poing, poing' wordt weergegeven.

Prachtig ook is ‘Un agenzia matrimoniale' van Federico Fellini waarin komische situaties afgewisseld worden met een diepe tragiek, maar het mooiste is het vrij lange ‘Storia di Caterina' van Francesco Maselli over een alleenstaande moeder die in ultieme wanhoop over haar uitzichtloze armoede haar kind achterlaat, daar spijt van krijgt, maar als ze haar fout wil terugdraaien in de gevangenis eindigt. Als in een Italiaanse opera krijgt het verhaal een grande finale waarin moederliefde overwint.

Het is een goed idee om met zo'n waaier aan verhalen alle aspecten van de liefde weer te geven, zowel de hopeloze als de betaalde liefde, maar een beetje druk en overvol is het wel. Alle verhalen op zich zijn op zijn minst grappig of ontroerend en prachtig, maar je zit in een trein die op volle snelheid door zeer afwisselende landschappen raast en de regisseurs zijn daarbij vergeten dat het fijn is om af en toe ook een station aan te doen voor de broodnodige rust. Vermoeiend, maar zeer de moeite waard.