Gedegen. Gedegen verhaal, gedegen acteerwerk, gedegen effecten. Alles klopt wel zo'n beetje in deze film. Het verhaal verloopt vlot en helder, zonder onnodige omwegen te maken. De personages zijn goed uitgewerkt en worden prima neergezet. Ook aan details is aandacht besteed, zonder te overdrijven, maar precies zo, dat ze helpen het verhaal goed voort te stuwen. Zo leren we in het begin dat Peter bang is voor motten. We zien een portemonnee die uit een zak valt, of de afbeelding van een tijger op de rug van een jasje. Dit soort details krijgen later weer betekenis. Dit principe heet: plants en pay-offs, het stikt ervan in deze film, ze zijn goed neergezet en breien de overgangen netjes aan elkaar, zonder veel te hoeven uitleggen.

De film werkt eigenlijk het beste als je helemaal niets weet van het genre dat je voor de kiezen gaat krijgen. Wie dat wil moet eigenlijk niet verder lezen, bij deze is het gezegd. De muziek aan het begin verraadt in ieder geval wel direct dat dit geen zware kost gaat worden. Wat in eerste instantie lijkt op een soort gek vakantie-uitstapje van twee broers, blijkt al snel een (licht komisch) misdaadverhaal en ontwikkelt zich gaandeweg tot een bloederige horrorfilm, die meer op de lachspieren werkt dan eng is, maar dat is gelukkig ook de bedoeling.

Een van de hoofdfiguren wordt neergezet door Andy Serkis, wie (her)kent hem? Juist, Smeagol/ Gollum uit 'The Lord of the Rings'. Die rol heeft zijn filmcarrière duidelijk een lift gegeven, de agenda staat dan ook vol tot 2010. Hij toont zich ook hier, als David, een prima acteur, een beetje de aangever voor 'sukkel' broertje Peter (Reece Shearsmith), met wie hij zich als een soort Laurel en Hardy door het verhaal worstelt. Belangrijkste tegenspel komt van bitch Tracey (Jennifer Ellison), die met haar grove manieren en indrukwekkende voorgevel de gemoederen behoorlijk verhit. De kenners van het genre weten al wat er met een type als dit gebeurt...

Regisseur Paul Andrew Williams maakt wederom indruk. Als het zo door gaat kan het toch niet lang meer duren voor Hollywood aan de deur staat (als ze dat niet al doen) bij dit grote talent. In 2006 sloeg hij iedereen om de oren met zijn snoeiharde film 'London to Brighton', waarmee hij als regisseur alle grote Britse filmprijzen in de wacht sleepte. De toon van 'The Cottage' is, ondanks het vele bloedvergieten, aanmerkelijk lichter. God zij dank.

'The Cottage' is een typische genrefilm. De formule is duidelijk en als je al weet wat voor soort film je gaat zien zul je in vele opzichten niet echt verrast worden. Maar gelukkig, kwaliteit is en blijft kwaliteit en zo kun je van een beproefde formule een film maken die lekker loopt, geen moment verveelt, af en toe werkelijk hilarisch is en staat als een huis.