De dansstijl die in ‘How She Move' gebruikt wordt heet step-dance. Dit is een wat militair ogende groepsdans die duidelijk zijn roots in Afrika heeft. De voeten geven het basisritme en de handen doen de opvullende percussie op lijf en ledematen, terwijl de danser kreten roept of zingt. De eerste vormen van step-dance als Afro-Amerikaanse dansstijl stammen uit de tijd van The Four Tops en The Temptations, die in basis dezelfde principes hanteerden, maar die veel zachtere, rondere bewegingen maakten. De huidige vorm is een duidelijk vertoon van kracht en souplesse en ziet er spectaculair uit.

 ‘How She Move' is in Noord-Amerika behoorlijk slecht ontvangen. De reden daarvan blijft een beetje gissen. Wellicht is het iets te veel een dansfilm, maar dat rechtvaardigt geen vernietigend oordeel. De film oogt wat low-budget, dat wel. Met een iets lagere beeldkwaliteit dan je uit Hollywood verwacht creëert het een sfeer die aan de realistische (Europese) films van Ken Loach doet denken, wat zelfs in de behandeling van het onderwerp een beetje terug komt maar uitpakt als een pré. Geen L. A. glamour dus, maar een film met beide voeten op de grond, hoewel die voeten erg beweeglijk zijn!

Okay, we hebben te maken met een dansfilm in het concept van: "ik wil ontsnappen uit mijn wereldje, door me te richten op iets waar ik goed in ben en heb daar alles voor over (en slaag hierin uiteraard)." Geen verrassingen in dat opzicht, maar dat geeft niet als dit soort films je ding zijn. En hoewel het verhaal wat minder diep gaat dan je na het begin verwacht, hebben regisseur en scenarist geen grote steken laten vallen.

De acteurs, die veelal ongeschoold zijn, spelen ongetwijfeld vooral zichzelf, maar dat gaat ze niet slecht af. Dansen kunnen ze in ieder geval uitstekend. In de danscompetities en trainingen die aan bod komen zien we dat ze écht iets in huis hebben en op dit vlak is de film genieten; hier en daar spettert het van het beeld. De spelers zijn waarschijnlijk eigenlijk dansers, te oordelen naar hun bewegingen en hun strakke lijven: die hebben veel en keihard getraind en niet alleen voor de film, dit doen ze al jaren.

Hier komen we op een minpuntje van de film en eigenlijk van de meeste films in vergelijkbare vormen: het échte werk krijgen we niet te zien. Als een danser een paar nieuwe moves heeft bedacht voor de groep, staat men die gezamenlijk een dag later vlekkeloos te doen in een wedstrijd. De illusie kan ontstaan, dat dat gedans allemaal ‘eventjes' ingestudeerd wordt. Iedere danser weet echter, dat dansen een loodzwaar vak is, waar je dagelijks keihard voor moet werken, omdat je het anders qua lenigheid en conditie absoluut niet redt. Ook het instuderen van gezamenlijke moves kost veel meer tijd en energie dan de film aannemelijk maakt.

Met ‘How She Move' levert de Canadees-Afrikaanse regisseur en (dichter!) Ian Iqbal Rashid een film die best de moeite waard is. Het verhaal fungeert vooral als kapstok voor de dans en geeft minder ruimte voor zorgvuldig uitgewerkte personages, zoals bijvoorbeeld ‘Million Dollar Baby' (2004) van Clint Eastwood. Hierdoor stelt het drama wellicht iets teleur, maar dit wordt goedgemaakt door de mooie realistische toon. Al met al is 'How She Move', vol met prachtige lijven en indrukwekkende dansprestaties, in ieder geval een feest voor liefhebbers.