‘Caos calmo' is een verfilming van het gelijknamige succesvolle boek van Sandro Veronesi. Als Pietro (een sterke rol van Nanni Moretti) zijn vrouw thuis dood vindt als gevolg van een hartaanval, krijgt hij verwijtende woorden van zijn dochtertje Claudia (een eveneens sterke vertolking van Blu Yoshimi). Claudia heeft hem de hele tijd telefonisch proberen te bereiken. Zij weet niet dat hij samen met zijn broer Carlo (Alessandro Gassman) juist vlak daarvoor twee vrouwen van de verdrinkingsdood in zee had gered. Hij heeft met zijn broer afgesproken daar verder geen ruchtbaarheid aan te geven en na het ongeval met zijn vrouw komt het ook niet meer ter sprake.

Als hij na de begrafenis de taak van een alleenstaande ouder moet gaan vervullen, gaat een compleet nieuwe wereld voor hem open. Waar hij zich als drukke zakenman nauwelijks met het huishouden of opvoedende taken bezig hield, ontdekt hij nu stapje voor stapje de gevoelswereld en de gedachten van een jong meisje. Hij wordt als het ware door haar ingewijd in de nieuwe rituelen die bij zijn veranderde wereld horen.

De locatiekeuze is bijzonder. Veel scènes spelen zich af op een bankje in een parkje voor de school van Claudia. Daar wacht hij niet alleen op zijn dochtertje, maar heeft hij alle gelegenheid om zijn leven te overzien, zoals dat daarvoor in elkaar zat. Het drukke zakenleven, een belangrijke fusie waar hij bij betrokken is, het kan hem allemaal even niet meer echt boeien. Veel scènes draaien om Pietro, die in verwarring verkeert over waarom hij eigenlijk zo weinig verdriet kan tonen en waardoor zijn rouwemoties eigenlijk niet zichtbaar zijn. Bij zijn verblijf in het park ontmoet hij regelmatig zijn wat neurotische schoonzuster Martha, met wie hij nog voor zijn huwelijk wel eens het bed heeft gedeeld en maakt hij contacten met de ouders van medeleerlingen en sommige omwonenden.

Dat Pietro is ‘afgedaald' naar het niveau van de mens met belangstelling voor zijn omgeving is mooi uitgewerkt in de grapjes die hij op gevoelvolle wijze maakt met een jongen met het Syndroom van Down die elke dag door het parkje loopt. Dit gegeven had makkelijk misbruikt kunnen worden, maar is toch op een integere wijze in zijn weer menswording uitgewerkt.

Kritische kanttekeningen kunnen worden gemaakt bij de uitvoerige seksscène waarin Pietro het bed induikt met Eleonora (Isabella Ferrari), de vrouw die hij heeft gered van verdrinking. Het voegt in het geheel niets toe aan de kracht en het verhaal van de film. Kennelijk moest er ook nog even wat smeuïge seks bij om zo het verhaal ‘op te peppen'.

De wijze waarop Pietro zich uiteindelijk met het verlies verzoent is fraai uitgewerkt. ‘Caos calmo' is gewoon een heerlijke film waar je een lekker warm gevoel van krijgt. Sterk spel van vooral Nanni Moretti, die een prachtige flegmatieke en beschouwende rol vertolkt, en Blu Yoshimi als Claudia, samen dragen zij de film. De groeiende warme vaderdochter relatie is gevoelvol en geloofwaardig. Ook de overige rollen worden uitstekend vertolkt. Zelfs Roman Polanski heeft nog een piepklein gastrolletje. Het is geenszins allemaal verdrietig wat zich in de film afspeelt, de dialogen bevatten ook veel subtiele humor. De muziek heeft een sterke ondersteunende rol, lekkere rocksongs van Radiohead en Rufus Wainwright dragen bij aan de warme en intieme sfeer van de film.  ‘Caos calmo' is een zachtaardige film over verlies en verwerking. Aangrijpend en intiem, met humor en vooral warmte!