Een goede titel is ook wat waard. Regisseur/scenarist Dennis Lee debuteerde in 2003 met de kortfilm ‘Jesus Henry Christ', in 2004 gevolgd door kortfilm ‘God is Good'. Met langspeeldebuut ‘Fireflies in the Garden' zet Lee zijn boeiende reeks titels voort en dit keer beschikt hij ook nog eens over een flink budget en een prima cast. Wat kan er dan nog fout gaan?

Nou, van alles eigenlijk.

‘Fireflies in the Garden' vertelt het verhaal van Michael Waechter, een schrijver die al jaren een moeizame verhouding heeft met zijn vader. Op de dag dat de familie bijeenkomt om het verlate afstuderen van Michaels moeder Lisa te vieren, komt deze om bij een autongeluk. In de dagen die volgen komt allerlei oud zeer bovendrijven en wordt de bittere verhouding tussen Michael en zijn vader op de spits gedreven.

Om emotioneel te scoren, moet de invulling van zo'n onorigineel verhaal op het scherpst van de snede zijn. Dat is zij niet. Sterker nog, de verhouding tussen Michael en zijn vader is misschien niet optimaal, maar zo heel veel is er ook weer niet aan de hand. We zien in flashbacks hoe vader Waechter streng en niet altijd even rechtvaardig is tegen zijn zoon. Zijn straffen zijn pittig, soms heel pittig, maar het is nou ook weer geen Guantanamo Bay.

Omdat de andere familieverhoudingen ook nog niet zo heel beroerd zijn, blijft de dramatische impact minimaal. Door dit gebrek aan drama, beginnen alle ruzietjes en onderlinge irritaties uiteindelijk te vervelen. Bovendien is het gemak waarmee de familie het verlies van de geliefde moeder opzij schuift om zich op de eigen sores te storten niet erg geloofwaardig.

Tegenover het gebrek aan wezenlijk drama, staat een overvloed aan soapy complicaties. Er duiken gewezen minnaars, gewezen dronkelappen en toekomstige babies op. Deze elementen voegen niets toe aan het verhaal, worden nauwelijks uitgewerkt en houden de boel alleen maar op.

Wat ‘Fireflies in the Garden' nog een beetje overeind houdt is het goede acteren (vooral van Emily Watson) en de aardige manier waarop de jongste kinderen worden geportretteerd. Het voornaamste pluspunt is een oneerbiedig soort humor waarvan vuurvliegjes, vissen en begrafenisgasten het slachtoffer worden. Die humor is hoognodig en biedt net genoeg tegenwicht om dit larmoyante en ongerichte drama niet helemaal te laten mislukken. Neemt niet weg dat de titel een stuk geslaagder is dan de film.