"We zijn hier op aarde om rond te lummelen en laat niemand je iets anders wijsmaken." Dit citaat van Kurt Vonnegut ligt ten grondslag aan het basisidee van de documentaire ‘Bloody Mondays & Strawberry Pies' van Coco Schrijber. Zij houdt ervan om wat abstractere onderwerpen aan te snijden in haar documentaires om zo mensen aan het denken te zetten. Al meerdere malen vielen haar films in de prijzen zoals haar debuutfilm ‘In Motion' en de korte film ‘Mooie Wereld'. Het is een groot risico om een documentaire te maken over mensen die zich vervelen, want loop je dan niet de kans dat kijkers zich ook gaan vervelen?

De documentaire begint met een moordenares. Zij schoot op een maandag willekeurig op kinderen van een basisschool. De reden? Het was maandag, en ze verveelde zich. Ze wilde wat leven in de brouwerij brengen. Met deze uitspraak lijkt de toon meteen gezet. Is het echt zo dat de mens zich eigenlijk verveelt? Dat we allemaal in een sleur zitten waar we niet uitkomen en dat sommige mensen daardoor gekke dingen gaan doen? Jammer genoeg laat Coco Schrijber dit gegeven een beetje los en gaat ze verder met interviews met een Wallstreethandelaar, een jongere die werkzaam is in een fabriek, een woestijnnomade, een schilder en een spionne. Ze vraagt hen naar hun tijdsbesteding, of ze gelukkig zijn en of ze zich vervelen. Als men zich erin verdiept zal iedereen zich op z'n tijd wel eens vervelen, maar is dat erg? Niet als je er geen last van hebt en gewoon gelukkig bent. De vraag is dan ook of we wel behoefte hebben aan een documentaire over mensen die zich wel eens vervelen. Schrijber had zich beter meer kunnen verdiepen in het motief van de moordenares waar de film mee begint en eindigt. Als verveling echt de enige reden was voor haar daad, en je werkt dat uit in een film, dan heb je een succesonderwerp te pakken.

Wel moet gezegd worden dat Schrijber haar documentaire goed in elkaar heeft gezet. De stem van John Malkovich met uitspraken uit ‘Herinneringen uit het Ondergrondse' en ‘American Psycho' is perfect gekozen. Deze uitspraken zorgen voor de rode draad in het verhaal én zetten de mensen aan het denken. En dat wil iedere documentairemaker bereiken.

‘Bloody Mondays & Strawberry Pies' is een goede documentaire, alles klopt; de voice-over en de interviews én de kijker wordt aan het denken gezet. Toch is het net niet interessant genoeg om 85 minuten geboeid naar te blijven kijken. Het onderwerp is misschien wel té abstract, en dan werkt de kwaliteit van Schrijber deze keer juist in haar nadeel. Of zou het de bedoeling zijn dat de kijker zich, tijdens het kijken van een film over verveling, ook gaat vervelen?