Een film waarvan de releasedatum al meerdere keren is opgeschoven belooft meestal niet veel goeds. Hoe anders is dat met ‘Case 39'; een thriller/horror van de veelbelovende Duitse regisseur Christian Alvart waar je echt bij op het puntje van je stoel gaat zitten. Nagelbijtend...

Renée Zellweger speelt Emily; een maatschappelijk werkster bij de kinderbescherming die zoveel werkt dat ze nauwelijks tijd heeft voor een sociaal leven. Een van de weinigen met wie ze nog wel eens wat gaat drinken is haar collega en goede vriend Doug (Bradley Cooper), die eigenlijk wel meer ziet in een liefdesrelatie met haar.

Reeds bedolven onder de dossiers met kindermishandelingzaken krijgt Emily dossier 39 op haar bureau: het dossier van Lillith Sullivan. Na een bizar bezoek aan haar ouders en dito gesprek op kantoor weet Emily het zeker: de ouders van Lillith hebben zeker niet het beste met haar voor. Omdat formeel bewijs van mishandeling vooralsnog ontbreekt kan Emily Lillith niet zomaar uit huis laten plaatsen. Daarom geeft ze - tegen de regels in - haar privénummer aan Lillith, zodat deze haar altijd kan bellen als ze bang is. Als dit op een avond gebeurt hoort Emily dat het menens is en scheurt ze als een gek naar Lillith's huis, samen met haar bevriende politieagent Mike Barron (Ian McShane). Het blijkt net op tijd...

Het vormt de inleiding op waar het daadwerkelijk om gaat in ‘Case 39': waarom wilden haar ouders Lillith vermoorden? Is er iets met haar aan de hand? Of zijn haar ouders gewoon gek? Pas als Emily besluit Lillith zelf in huis te nemen komen de antwoorden langzaam boven tafel... En beseft Emily dat ze er middenin zit. Een misdaadfilm loopt zo naadloos over in een thriller met horrorachtige elementen. Eigenlijk is de trailer en alles wat je leest over de film dus een potentiële spoiler. Je moet zo min mogelijk van de film weten en zien; dan is het verhaal des te verrassender!

‘Case 39' is echt een film met een omslagpunt. Een hoog ‘aha'-gehalte ook. De spanning wordt zorgvuldig naar een hoogtepunt gebracht zonder dat de regisseur de fout maakt te verzanden in een overdaad aan special effects die het verhaal niet dienen. Want dat verhaal zit nu juist zo aardig in elkaar. Goede dialogen, goede schokeffecten en zelfs enige humor ontbreekt niet.

Dat laatste kun je natuurlijk ook wel overlaten aan iemand als Renée Zellweger. Probleem bij haar is dat het altijd 10 minuten duurt voordat ze Bridget Jones af is. Zo ook dit keer. Maar eenmaal ‘in de film' blijkt ze wel perfect gecast te zijn als doodgewone, hardwerkende vrouw met een groot hart voor kinderen. In ‘Case 39' speelt ze dan ook duidelijk een van haar betere rollen. Bradley Cooper (‘Wedding Crashers' (2005), ‘The Hangover' (2009)) is een van de rijzende sterren van Hollywood. Hij heeft als vriendelijke kinderpsycholoog Doug een duidelijk meer ingetogen rol dan we van hem gewend zijn, maar toont aan dat hij ook dat geloofwaardig kan neerzetten. De jonge Jodelle Ferland (‘The Messengers' (2007)) is eveneens geknipt voor de rol van Lillith. Zij is zowel lief en aandoenlijk als kil en mysterieus.

‘Case 39' is een goed verzorgde thriller/horror geworden waarin het geheel gewoon klopt. Het doet soms denken aan ‘What Lies Beneath' (2000), dan weer een beetje aan ‘The Grudge' (2004) en ook zeker aan een filmreeks waarvan we de naam niet noemen om niet teveel te verklappen. Dat de filmrelease zo vaak is uitgesteld is op z'n zachtst gezegd vreemd te noemen, want met de kwaliteit is immers niks mis. Maar trekt het geen volle zalen dan wordt het alsnog een hit in de videotheek. Avondje alleen thuis op de bank met de lichten uit... Succes gegarandeerd!