Het Ierse ‘Garage’ is een mooie studie naar de omgangsvormen in een klein dorp, waar iedereen elkaar kent en iedereen een mening over de ander heeft. De tweede samenwerking tussen Leonard ‘Lenny’ Abrahamson en schrijver Mark O’Halloran levert een fijne en warme film op, waarbij de kijker gedwongen wordt zelfonderzoek te plegen: hoe sta ik zelf tegenover afwijkende personen in mijn omgeving? Abrahamson en O’Halloran waren eerder verantwoordelijk voor het prachtige ‘Adam & Paul’, een film die op een grimmige, maar tevens hilarische manier het leven van twee junkies in Dublin toonde. In ‘Garage’ wordt een soortgelijke combinatie toegepast van droge humor, rake menselijke observaties en drama. ‘Adam & Paul’ wist al aardig wat prijzen binnen te slepen: ‘Garage’ streeft ‘Adam & Paul’ in aantal prijzen voorbij, maar is een even indrukwekkende film.

Deels is dat te wijten aan de sublieme acteerprestatie van Ierse komiek Pat Shortt, die als Josie in vrijwel alle scènes te zien is. De film draait om zijn personage en Shortt is fenomenaal in het neerzetten van de verstandelijk achtergebleven Josie. Zijn fysieke acteren is al even sterk als de wijze waarop hij Josie’s karaktertrekken vormgeeft. Zo ongeveer als Leonardo DiCaprio je hart stal in ‘What’s Eating Gilbert Grape?’, weet Josie zich een plekje in je rikketik te veroveren om daar vervolgens dagen, zo niet weken, te vertoeven. Josie is het vleesgeworden type dat geen vlieg kwaad doet, toch komt hij door zijn naïviteit in de problemen.

Vlak echter ook de jonge Conor Ryan niet uit. Als David, het hulpje dat Josie donderdags, vrijdags en zaterdags komt helpen in het oude tankstation, zet hij op naturelle wijze een herkenbaar personage neer, voor wie je niets dan sympathie kunt voelen en met wie de kijker zich onherroepelijk zal kunnen identificeren. De strubbelingen tussen hem en zijn vriend Declan en de in eerste instantie sceptische en nukkige houding ten opzichte van Josie die echter voortkomt uit onzekerheid: het is volkomen uit het leven gegrepen.

De manier waarop Josie in het leven staat is treffend weergegeven. Hij wil niets dan geaccepteerd worden, is gelukkig op zijn eigen bescheiden manier en hoewel het hem absoluut aan ambitie ontbreekt, verlangt hij toch naar liefde en affectie. Hij weet alleen niet hoe hij dat aan moet pakken. Het is hartverscheurend om te zien. Hoewel Josie gezien wordt als een simpele ziel, kun je trouwens eveneens je vraagtekens zetten bij de intelligentie van een aantal dorpsbewoners: een aantal handelingen getuigen niet van een normaal gebruik van hun hersens. Het eind van de film is daar direct aan gelinkt en dat maakt de impact van ‘Garage’ des te groter. Deze tweede speelfilm van Lenny Abrahamson en Mark O’Halloran is een vrij trage film: subtiel in zijn humor (het petje met “Australia” er op, dat Josie draagt!)– zeker in de eerste helft. Bijna onmerkbaar verandert de film in een tragedie. Uitgevoerd met de grootst mogelijke zorg is ‘Garage’ een trefzekere aanrader voor liefhebbers van arthousefilms.