Ongemak. Dat is het gevoel dat je de hele tijd bekruipt bij het zien van deze film. De tenenkrommende stupiditeit is erg goed getroffen, je wilt de hele tijd switchen naar een ander kanaal, als dat mogelijk zou zijn, om later weer terug te zappen om te kijken hoe dit afloopt. 'Helaas' moet je de hele film gewoon uitzitten en helemaal meemaken hoe twee oersukkels zich volledig in de nesten werken.

Mark Doherty schreef het slimme script van deze lichtdonkere komedie en speelt zelf de hoofdrol, naast Dylan Moran. Moran die zijn komisch talent al in 'Notting Hill' (1999) mocht laten zien en sindsdien niet veel andersoortige rollen heeft vertolkt. Zijn personage dook nog op naast Simon Pegg in 'Shaun of the Dead' (2004) en 'Run Fatboy Run' (2007). Het laat zich het makkelijkst omschrijven als drankzuchtige loser, een rol die hem kennelijk op het lijf geschreven is; hij zet het, als sidekick van de wat serieuzere hoofdfiguur aanstekelijk neer.

De chemie tussen Pierce en Mark (minstens zo'n loser als Pierce) is de goed onderbouwde spil van de film. Het verhaal is zo ongeloofwaardig als het maar kan, maar dat dondert niet. Het wordt inventief gebracht en zij dragen het. De zwarte, droge humor is raak en de twee hoofdrolspelers zijn heerlijk op dreef. Het zit allemaal simpel en doeltreffend in elkaar. Het stelt de eenvoudige vraag: wat doe je als er, door dom, dom toeval, alsmaar doden vallen in je huis? Het wordt namelijk op een gegeven moment zo ongelooflijk, dat niemand en dus ook de politie niet, mee kan gaan in het idee dat jij hier niet zelf de hand in hebt gehad. Toch weten de twee losers er mee om te gaan en wellicht komen ze er ook nog mee weg, ook bij de kijkers.

Een sterk gegeven is dat die personages zo consequent aardig blijven. Losers in harten nieren, maar vooral veel te goed voor deze wereld, althans, dat denken ze zelf. Deze consequentie is essentieel voor de humor, die daardoor goed werkt. Ook in de regie wordt goed ingespeeld op dit gegeven, dat ook in de beeldvoering lekker wordt uitvergroot.

Zo is 'A Film With Me in It' een leuke film geworden. Inhoudelijk niet te ingewikkeld, ongeloofwaardig eigenlijk, maar zo slim uitgewerkt en neergezet dat het overtuigt, ondanks, of misschien juist wel vanwege het haast nog ongelooflijker einde.