Volgens Reporters Without Borders - een belangenorganisatie van journalisten wereldwijd - is Colombia een van de gevaarlijkste plekken in Latijns-Amerika voor verslaggevers. De afgelopen vijf jaar vonden maar liefst zeventig reporters er de dood. Journalisten worden er met de dood bedreigd, moeten lijdzaam toezien hoe hun collega's vermoord worden en worden door allerlei partijen tegengewerkt in hun strijd om de waarheid boven tafel te halen. De grotendeels corrupte regering voert een doofpotpolitiek en zorgt eerder voor belemmering dan voor steun. Velen van hen kiezen er dan ook voor om elders onder te duiken, zodat ze niet in constante angst hoeven te leven. Een van de verslaggevers die tot op heden nog niet heeft toegegeven aan zijn angsten is Hollman Morris. Zijn in Genève woonachtige landgenoot Juan José Lozano reisde voor zijn eerste lange documentaire 'Sin tregua' (‘Témoin indésirable' of ‘Unwanted Witness', 2008) met hem mee en legde zijn voortdurende strijd op indringende wijze vast.

Buiten Colombia is Hollman Morris een veelgeprezen onderzoeksjournalist. Vele prijzen zijn hem reeds ten deel gevallen, zo is ook te zien in deze film. In eigen land blijft de waardering echter uit. Sterker nog, Morris is de luis in de pels van de Colombiaanse overheid. Voor zijn actualiteitenrubriek 'Contravia' - dat om 'economische redenen' in de nachtelijke uren staat geprogrammeerd omdat men liever entertainment op prime time uitzendt... - gaat hij er met zijn cameraman op uit om misstanden aan de kaak te stellen. In Colombia is al decennialang een gewapend conflict aan de gang, waarbij de linkse guerillabewegingen (waaronder FARC) lijnrecht tegenover de door de regering gesteunde paramilitairen staan. Morris kiest bewust geen kant, omdat hij zich focust op schending van de mensenrechten en daar maken beide partijen zich schuldig aan. Dat in 'Sin Tregua' uitsluitend acties van de paramilitairen tegen de boerenbevolking worden aangehaald, spreekt Morris' objectieve standpunt overigens enigszins tegen, maar hier kan niet met stelligheid uit geconcludeerd worden dat de verslaggever een van beide partijen steunt.

Hoewel het merendeel van het beeldmateriaal in 'Sin Tregua' zich richt op het werk van Hollman Morris, die onder meer boeren opzoekt die door paramilitaire troepen zijn aangevallen en verslag doet van opgravingen uit een clandestien massagraf, wordt ook getoond in hoeverre zijn privéleven lijdt onder zijn vastberadenheid. Hollman ontvangt regelmatig doodsbedreigingen - zo vaak dat ze hem niet zoveel meer doen. Maar de bedreiging die hij nu heeft gekregen is anders; hij wordt informant genoemd en door zijn foto is een groot zwart kruis gehaald. Dit is serieus, vreest hij. Als het aan zijn vrouw Patricia ligt, met wie hij twee jonge kinderen heeft, waren ze allang het land uitgevlucht. Ze is trots op haar man, maar vreest dat er iets ernstigs zal gebeuren als ze in Colombia blijven. Denk aan je gezin, smeekt ze hem. Morris houdt van zijn gezin, maar zijn passie voor zijn werk is minstens zo groot. Patricia zal moeten leren leven met de bodyguards en de geblindeerde auto's. Dit boeiende persoonlijke conflict geeft 'Sin tregua' een extra dimensie die veel soortgelijke documentaires nog wel eens ontberen.

Hollman Morris zet zijn strijd onverminderd voort. Hij laat zich niet uit het veld slaan door anderen. Met 'Sin tregua' zetten Lozano en hij het gewapende conflict waar Colombia al jaren onder gebukt gaat, nog maar eens op de kaart. Verschillende aspecten van de strijd komen aan bod, waarbij de nadruk gelegd wordt op de schending van de mensenrechten en de persvrijheid. Dat maakt deze documentaire universeel, aangezien Colombia bij lange na niet het enige land is waar deze thema's aan de orde van de dag zijn. Bij het kijken naar 'Sin tregua' belandt je er middenin - een kop en een staart ontbreken en er wordt niets aangekondigd. En dat is logisch, aangezien je in het leven van alledag ook geen programmaboekje krijgt. Lozano geeft zijn documentaire bovendien een menselijke kant door ook het gezin van Morris erbij te betrekken. Daarmee combineert hij zijn journalistieke blik met een scheutje broodnodige empathie waardoor zijn film meer dan het kijken waard is geworden.