Voor wie de boeken nog niet kent: Heksje Lilly is een roodharig meisje van een jaar of tien, met een irritant, maar vaak ook wel lief broertje Léon, en een jonge, altijd drukke moeder, die een boekenwinkel heeft. Tot zover alles normaal, zou je zeggen. Maar, dat ‘heksje’ voor Lilly’s naam, wat heeft dat te betekenen? Lilly vond op een dag zomaar een toverboek onder haar bed en daarmee tovert ze vaak de gekste dingen. Sommige spreuken missen hun doel, maar gelukkig komt het altijd goed. De boeken van de Duitse schrijver Knister, wiens echte naam Ludger Jochmann (1952) is, worden weliswaar door een minder breed publiek gelezen dan de romans van J.K. Rowling, maar toch is ‘populair’ een understatement. Voor alle fans van Heksje Lilly – maar ook voor hen die nog niet met haar kennis hebben gemaakt – is er nu de verfilming.

Voor de regie tekende Oostenrijker Stefan Ruzowitzky, wiens ‘Die Fälscher’ in 2008 de Oscar voor beste buitenlandse film binnensleepte. Nu is dat niet per se een aanbeveling, Ruzowitzky heeft ook beroerde ‘All the Queen’s Men’ (met Matt LeBlanc) geregisseerd, maar daar schreef hij dan weer niet het scenario voor, dus deze flop is hem niet helemaal aan te rekenen. Met ‘Heksje Lilly – De draak en het magische boek’ heeft hij in ieder geval, in navolging van ‘Die Fälscher’ wederom een voltreffer gemaakt. Vooral jonge kijkers zullen worden gegrepen door het magische en spannende verhaal, maar ook voor volwassenen is het een amusante en onderhoudende film.

Kennis van de voorgaande boeken is niet nodig; in dit speciaal voor de verfilming geschreven avontuur krijgt Lilly voor het eerst het boek in haar bezit, wanneer de eeuwenoude heks Surulunda beseft dat ze te oud is om nog superheks te zijn. Surulunda stuurt het boek samen met het grappige, enigszins tegenstribbelende, vliegdraakje Hektor op pad. Het boek zal zelf Surulunda’s opvolgster zoeken en komt daardoor terecht in de slaapkamer van Lilly. Het met overgewicht kampende draakje gelooft in eerste instantie niet dat een tienjarig meisje de nieuwe superheks kan worden, maar een van de prettige zekerheden van een jeugdfilm als deze is natuurlijk dat het allemaal goed komt.

Toch moeten de kijkers eerst nog wat spannende (maar nooit enge) avonturen met onze titelheldin meebeleven. Het is leuk als Hektor aangezien wordt voor speelgoeddino. Ronduit komisch is het wanneer Lilly onbedoeld het klaslokaal tijdens een rekenproefwerk onder water zet. Het doen van een liefdesspreuk heeft ook niet het gewenste effect. Maar echt meeslepend wordt het pas als Hieronymus, een boze tovenaar die zichzelf gedurende enkele minuten een ander gedaante aan kan meten, het boek van Surulunda in handen weet te krijgen. Lilly gaat echter niet bij de pakken neerzitten. Want met het boek kan Hieronymus een wereldveroveringsmachine bouwen, en dat moet natuurlijk voorkomen worden! Zal Lilly Hieronymus te slim af zijn? En weet ze de proeftijd van negenennegentig uur te volbrengen, zodat zij zich de nieuwe superheks mag noemen?

De kindacteurs dragen een groot deel van de film en doen dat uitstekend. Op een levendige, spontane en naturelle manier zetten ze hun rollen neer, waardoor het uitgangspunt van het verhaal helemaal zo gek nog niet is. Het draakje, in leven geroepen dankzij CGI-animatie, is goed gelukt en de interactie van Lilly met Hektor is prima. Alina Freund in de rol van Lilly is een ontdekking. Hoe mooi een aansprekend de tekeningen van Birgit Rieger in de boeken ook zijn, grote kans dat je voortaan aan haar denkt als je ‘heksje Lilly’ zegt. Bij de volwassen acteurs maakt Pilar Bardem als Surulunda de meeste indruk. Hieronymus is een typische “kleuterschurk”, eerder dom dan boosaardig, maar in al zijn excentriciteit een geweldige variant hierop. Het ‘Heksje Lilly’ universum is boordevol fantasie en magie. Het is heerlijk om een kind te zijn.