De Deense thriller ‘What No One Knows' bevat op het oog genoeg ingrediënten voor anderhalf uur spanning. Een vermoorde jonge vrouw, een vader met een geheimzinnig verleden, een mysterieus gezelschap van geheim agenten, gedoe met biologische wapens en internationale conflicten. Giet je deze ingrediënten in de conventionele stijl van de politieke/spionagethriller, dan lever je misschien geen meesterwerk af maar zorg je wel voor anderhalf uur vermaak.

Helaas kiest de Deense regisseur Søren Kragh-Jacobsen voor een andere benadering. Zeker in het begin van ‘What No One Knows', heb je het idee naar een psychologisch drama te kijken van Susanne Bier (‘Brothers', ‘Open Hearts'). Alledaagse personages, zonder enige glamour of opvallende eigenschappen, documentair gefilmd uit de losse pols. De conventionele thrillerelementen die hierna hun intrede doen, vloeken met die alledaagse stijl. Komt bij dat het verhaal niet altijd even goed te volgen is, wat weer ten koste gaat van de spanning.

‘What No One Knows' wenst duidelijk meer te zijn dan thriller alleen. De film wil ook iets zeggen over de 21e eeuwse Big Brother maatschappij. Camera's van de overheid registreren alles wat hoofdpersoon Thomas doet en zenden die beelden direct naar haar geheim agenten. Hoewel dit onderwerp even boeiend is als urgent, wordt er maar weinig mee gedaan. De film constateert en daar houdt het mee op.

Liefhebbers van het betere acteerwerk zullen ook al niet erg opgewonden raken. Anders Berthelsen zet een bleke Thomas neer, als iemand die wel heldendaden verricht maar nooit een held wordt. Maria Bonnevie kan met het fletse personage Ursula geen kant op en de prachtige Sonja Richter verdwijnt al uit de film voor die goed en wel is begonnen. Enig lichtpuntje is de jonge Sarah Juel Werner, die als dochter Bea een geloofwaardige en warmbloedige puber speelt.

De consequent volgehouden zwartgalligheid en het handjevol aardige wendingen en schrikmomenten zijn te weinig om ‘What No One Knows' te redden. Ondanks zijn relatief korte speelduur blijkt deze thriller een veel te lange zit. Waarmee maar weer bewezen is dat smakelijk ingrediënten niet altijd garant staan voor een smakelijk gerecht.