“De comeback van het jaar” koppen de posters om het nieuwe avontuur van ‘Alvin en de Chipmunks’ aan te kondigen. Liefhebbers van de eerste film krijgen dit keer extra waar voor hun geld: niet drie, maar zes Chipmunks!

Het eerste deel (2007) was een lieve film en de interactie tussen Dave (Jason Lee) en de Chipmunks werkte prima. In dit deel brengt Dave de meeste tijd door in het ziekenhuis, dus op Jason Lee hoef je niet te rekenen om het geheel wat op te krikken. Enter Zachary Levi in de hoedanigheid van neef Toby. Iets anders dan het spelen van games heeft echter weinig kans Toby’s aandacht vast te houden, dus de Chipmunks hebben een hard hoofd in zijn zorgzaamheid.

De wereldberoemde rocksterren krijgen van Dave opdracht om hun sterrendom op een lager pitje te zetten en naar school te gaan, maar daar hebben ze helemaal geen zin in. Toby vindt het echter prima: meer tijd voor hem om games te spelen, dus Alvin, Simon en Theodore moeten er toch aan geloven. De eerste dag op de high school is een verschrikking. Hoewel de meisjes allemaal unaniem fan zijn van de schattige diertjes, is de populairste jongen jaloers op de aandacht die normaal gesproken naar hem gaat en hij zet een tegenoffensief in. De Chipmunks krijgen het behoorlijk te verduren, maar weten toch aan de pestkop te ontkomen. Jammer genoeg moeten ze bij de directrice van de school op het matje komen. Gelukkig voor het trio heeft deze streng lijkende directrice een geheim, dat ze met de muzikale diertjes wel wil delen.

Ondertussen hebben we kennis gemaakt met de Chipettes: Brittany, Eleanor en Jeanette, drie zingende Chipmunkmeisjes, die hopen door te breken zodat ze Alvin & Co kunnen ontmoeten. Zij kloppen aan bij ex-Chipmunks-manager Ian Hawk (David Cross), die zijn kans op wraak schoon ziet. De Chipettes zijn al net zo schattig als de Chipmunks (hoewel Alvin zelf nogal irriteert met zijn eigenwaan) en vooral meisjes zullen weglopen met de hartveroverende zangeresjes.

De humor in deze sequel, pardon squeakquel, is van het niveau slapstick: ideaal voor kinderen van een jaar of zeven tot twaalf dus. Zij liggen vast in een deuk om een dame in rolstoel, die achterwaarts een dubbele trap afstuitert en om Dave die door een domme actie van de ietwat over het paard getilde Alvin tijdens een benefietconcert waar de film mee opent van links naar rechts over het podium gelanceerd wordt en allebei zijn benen breekt. En dat al in de eerste tien minuten! Ook hilarisch in dat opzicht is natuurlijk de speelgoedmotor die op precies de juiste (of verkeerde, het ligt maar aan hoe je het bekijkt) plek tussen Ians benen knalt. De Chipmunks zelf ontkomen overigens ook niet aan val- en stootpartijen, vooral Simon krijgt er van langs.

Dat er niet goed in geacteerd wordt, is jammer. De acteurs kunnen niet verhullen dat ze de computergegenereerde Chipmunks helemaal niet zien en gooien het daarom maar over de ‘beter overdreven dan ingetogen’ boeg. De personages zijn zo plat als een leeggelopen heliumballon; vooral Levi, die verreweg de meeste schermtijd krijgt, weet van Toby dramatisch weinig te maken. Cross slaagt er het beste in om zijn karakter overtuigend neer te zetten. De humor is zoals gezegd van een bedenkelijk niveau. Daarnaast is het verhaal erg dun. Een squeakquelling dus. Positieve punten zijn de CGI en de muziek, al had er in een film met zes zingende Chipmunks nog wel een liedje of wat meer gemogen. Maar wat geeft het: de doelgroep zal zich echt prima vermaken met deze ondermaatse film. Leren voor een zesje, heet zoiets op de middelbare school.